Sezen Gözde Demirci
@hellodolly
Psikolog
İzmir
İzmir, 21 Ocak
364 okur puanı
Ağustos 2016 tarihinde katıldı
Reklam
İlk iki kitaba nazaran çok daha başı gözü sağlam bir kitap olduğunu söyleyerek başlayabilirim öncelikle; bu kitapta kurgu namına çok daha fazla şey gördük. Tanıtım metninde yeşil uzaylıların geri döndüğünü okuduğumda, bu kitap için çok daha umutluydum. Biraz daha aksiyon ve heyecan bekliyordum. Bir noktaya kadar bu beklentimi karşılaşa da yazar, yarıdan sonra şaşırtmayıp yeniden hiçbir olayın olmadığı bommmmmboş uzaylı günlükleri yazmaya geri dönmüş. Ben zaten bunu bilerek kitabı okuduğum için ekstra bir hayal kırıklığı yaşamadım. Her kitabın edebi bir yanı olmak zorunda değil bence, bazı kitaplar sadece kafanı boşaltmak içindir, tıpkı bu seri gibi. Yine de keşke bir tık daha olay olsaydı diye geçiriyorum her seferinde...
Güneş kraliçesi imtihanı, benim için yüksek başlayan ama gittikçe sönen bir kitap oldu. İlgi çekici konusu ve enemies to lovers temasıyla başta aklımı çelse de sayfaları çevirdikce yazarın acemi kalemi, bu ilgiyi silip süpürdü. Kitapta sürekli bir olmamışlık, eksik kalmışlık hissiyatı vardı. Sayfa sayısı olarak ortalama olsa da kitap için biraz kısa kalmıştı. Elli sayfa daha uzun yazıp kurguyu daha sağlam bir düzleme oturtabilirdi diye düşünüyorum. Karakterler de pek ilgi çekici olmamakla birlikte betimlemelerin de yetersiz kaldığını düşünüyorum. Devam kitabı için, okuyacak hiçbir şey bulamazsam bir şans daha veririm ama güncel olarak benim için vasat bir seri olarak yerini koruyor.
Son zamanlarda başladığım bütün kitapları yarım bıraktığım için çıtır çerez bir kitap arayışındaydım ve karşıma Graham etkisi çıktı. Kitabi bitirip buraya inceleme girmeye gelene kadar da bunun önceden okuduğum bir kitabın spin off kitabi olduğunu bilmiyordum. Başlarken bilseydim belki daha farklı duygularla okur ve puanımı yüksek tutardım ama bu haliyle, sıfır beklenti okumama rağmen beklentisizliğimin de altında kaldı.
Öncelikle kitapta ne bir düğüm var ne de bir çözülme. Hikayenin yükseldiği ve bir noktada işlerin sarpa sarıp kitabin sonunda bir yere bağlandığı o yazılı olmayan kurgu kuralı var ya? İşte bu kitapta yok. Öyle bommmmmboş okuyoruz. Bu sebeple sonlara doğru inanılmaz sıkıldım. Yazar da fark etmiş olsa gerek bu durumu, heyecan katabilmek için bir şeyler eklemiş ama o kadar işleyememiş ki havada kalmış. Mesela ben olsaydım, Ryder'in babasını hapisten çıktığı ve onu görmeye geldiği bir yüzleşme sahnesi yazardım ki yazarın elinde böyle bir kurgu fırsatı varken bunu NEDEN harcamış anlam veremiyorum.
Eleştirecek çok şeyim var ama günün sonunda sırf kafam dağılsın diye okuduğum bir kitabı da yerden yere vurmak istemiyorum. Ayrıca Ryder'in arkadaşının, ilişkilerini saklamak için düştüğü durumlara da çok güldüm. Onu da bir artı olarak belirtmek isterim.
Sonuç olarak potansiyelinin çok altinda, normal şartlarda okunmaya pek değmeyecek, insanların da sırf spin off olduğu serinin hatrına bu kadar yüksek puan verdiğini düşündüğüm bir kitap oldu Graham etkisi. Dört puanı da tamamen beni güldüren yan karaktere veriyorum.
