Nur Çil
@heltahsakultah
25 Temmuz
144 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Anonimleştirme, belki de tüm dünyada geçerli tek yönetim şekliydi; seni kendi kimliğinden soyup kalabalığa, o kalabalığın içinde her yüzsüzlüğe mahkûm ediyordu. Oysa o tekti. Diğer insanlardan daha iyi, daha kötü, daha çirkin, daha güzel, başarılı ya da başarısız her şey olabilirdi; ama ne olursa olsun farklıydı, benzersizdi. Düşünceleri, duyguları yalnızca kendisine aitti, kimse alamazdı, çalınamazdı, ruhu onundu. İşte tam da bunu elinden çekip almaya çalışıyorlardı. Onun varoluşunu çalmak istiyorlardı, benliğini yok etmek.
Sayfa 28
Reklam
Toplum, psikolojik tedavi gören kişilere problemli, sorunlu bir tip olarak bakar. Asıl farkındalık derecesinde olanlar tedavi görenlerdir. Bir şeyin farkına varmayıp öldürmekle, kesmekle, kavgayla, gürültüyle, intihar etmekle çözüm arayanlar kendilerinin farkında olmayan kesimdir. Farkında olmayanlar farkında olanları hep aşağılamak ve küçümsemekte ilk sıradadır.
Önce hayat cehennemdi, gelip aldın beni.
Cennetine götürmedin, dedim "Dünyadır meskeni"
Dünya bile uzaktı, boşluğa terkedildim.
Arafta bıraktın beni, ben cehennemimi özledim.
Biliyorum. Bana tutku verecek herhangi bir şeye ya da kimseye artık rastlamayacağımı biliyorum. Birisini sevmeye kalkışmak, önemli bir işe girişmek gibidir, bilirsin. Enerji, kendini veriş, körlük ister. Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır. Düşünmeye kalkarsa atlayamaz insan. Bundan böyle artık bu gerekli sıçrayışı yapmayacağımı biliyorum.
Reklam