Şimdiye kadar farketmemiştim bugün sınıftan içeri girince dikkatimi çekti. Beni görünce oturmasını düzelten, istemsizce gülümseyen, gözleri parlayan çocuklarım varmış. Nasıl tarif edilir bilmiyorum ama o kadar güzel hissettirdi ki bu durum, mesleğe ilk başlarken dediğim şey geldi aklıma "Memleketin dört bir yanına kor yaprak gibi dağılma vakti. Bizi bekleyen Hilal gözlü çocuklar, dokunacağımız yürekler var. Bu daha bismillah.." Ve gördüm ki gönlümüzde var olan neyse yolumuz ondan ibaret oluyormuş.. Bu da bize yeter.
Beni yolumdan alıp çıkmaz sokakta bir başıma bırakıp, ciğerimi yakan herkese duamda iyilik dilemişliğim var. Siz mi yarışacaksınız benimle katran karası kalbinizle?
Yağmurda ıslanmayı öğrenince başlıyor asıl mesele.Kaçtıkça daha çok yoruluyor, saklandıkça daha çok üşüyor insan.Sonra bir an geliyor; yağmurun serinliğini kabulleniyorsun.Islanmayı göze aldığında bitiyor mesele.Velhasıl, yağmurdan kaçmak değil; onunla yürümeyi öğrenmekte mesele.