Çocuktum
Ağlamak nasıl olur bilmiyordum
Gözyaşlarım gülüşlerimde saklıydı
Hüzünlerim gözlerimde
Yanarken içim her nefesimde
Öğreniyordum
Yaşamayı bir şekilde
İki teli eksik bir sazım vardı
Ara sıra oynuyordum keyfimce
Onlardan biri çalmadan önce
Çocuktum
İlk acılarım o günlerden kalmaydı
En kötü anılarım
Küçük bir çocuk daha vardı evin içinde
Henüz dördünde
Olan bitenden habersiz
Kendi derdinde
Soğuk bir kış gününde
Çocuktum
Karanlık bir akşam
Daracık bir sokaktı
Bir oda bir salondu
Mabedin ismi gecekondu
Penceresinde demir parmaklıklar
Sarı çiçekli bir perde
Işığın rengiyle uyumluydu
Söylenecek çok şey vardı
Kalabalıklar suskundu
Neden
Gittiğim her yerde öldüm
Ruhuma gömdüm
Özlediğim semtin sokaklarında sarhoş gezmeyi
Neden
Bir birinden nefret eden
Yüz parça hayatım vardı benim
Zifiri karanlıklar içinde
Aşka yer yoktu hiç birinde
Neden
Her hayatta bir bedenim
Her biri farklı yerde
Aldatıyordu yüreğimdeki şehirleri
Neden
Kader böyle yazmıştı
Doğduğum yerden uzakta ölmeyi
Doksan dokuz defa yenilerek
Neden
Sadece biri kaldı geriye
Donmuş gülüşleriyle
Yalnız, bir başına
Yalnız ve yorgun
Yenilgiyi bekleyerek...
D.B..