Bazen dalıp gidiyorum, "kazanması bu kadar kolay bir çağda, bile bile nasıl kaybedilir" düşünüyorum. Vardığım sonuç;
Hayatımızı idame ettirebilmek için bir yerde gerekli olan "yeme, içme, barınma ve giyinme" gibi ihtiyaçlarımızı "varoluş amacımız " haline getirmemiz oluyor.
Oysa şeytan en çok ''üzüntüden ve umutsuzluktan yaklaşır bizlere. Zira şeytan çok iyi bilir ki ; üzüntü Rabbimizin sevmediği bir ahlaktır. Bu yüzden ayet-i celilesinde bizlere emreder;
''Gevşemeyin, üzülmeyin!''