hernevikitap
@hernevikitap
Yalnızız,çağı anlamaya çalışmaktan vazgeçtik,hayattan aşırı yorgunuz ve depresyonun kucağında oturuyoruz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gabriel Garcia Marquez. “ Unutamamak en acı hafıza biçimdir” der.Unutmak gerçekten iyileşmektir. İyileşmenin yollarından biridir.Unutkanlık değil de ya unutamamak nedir?Bir hastalık mıdır,iyileşememek midir?Bir cezamı yoksa ödülmüdür?Roman karakterlerinden Şehnaz, unutamamayı bir mahvoluş olarak görmez.
Ekonomi profesörü olan Şehnaz, kuralcı bir yapıya sahip,kontrolcü,öğretmen ve uyurgezer Ayhan Hanım’ın kızıdır. Şehnaz,annesinden bir gece uyurgezer haldeyken bir aile sırrını duyar.Bu noktadan sonra Şehnaz unutamama yetisi ile yaşamaya başlar.Bir daha zamanında yaşadığı hiçbir şeyi unutamaz.Özellikle uzun süreli belleği çok fazla güçlenir.Çağrışım zinciri belleği ne zaman isterse o vakit durur.Önemli ya da önemsiz,sıradan ya da değil her hadiseyi en ince ayrıntısına kadar hatırlar.Uzun bir sure sonraysa belliğini istediği zaman durduramasa bile hatırlamaya istediği zaman ve istediği yerden başlar.Bu unutamama hali hem Şehnaz’ın kendisiyle yüzleşmesine hem de ailesindeki üç kuşak kadınlarının gerçek hayatlarına onu sürekler.O kadınlar ki travmalarla, mücadelelerle dolu bir hayat yasamışlardır...Kadın üzerine kurulu roman Osmanlı’dan günümüze uzanırken bu topraklarda kadını, bastırılmış duygularını,üzerinde kurulan baskıları,kadının ilişkilerini özellikle anne kız ilişkisini ele alır. Ayrıca Şehnaz’ın hayatında bir kadın daha vardır,o da yasak aşkının eşi Eyşan.Eyşan,aslında bir süre sonra, Şehnaz’ın iç hesaplaşmasında yer alır.Her şeyi hatırlama haliyle yaşadığı ölümler yüzünden barışır zira yalnız hayatını hatırladıkları doldurur.Şehnaz akademideki karayerine devam ederken de mutsuzdur,fakat bu yalnızlığından değildir çünkü Şehnaz yalnızlığını sever,yeni insanlara karşı tahammülü olmadığı gibi onlarla tanışma arzusu da yoktur.
Anneanne,anne ile büyüyen Şehnaz’ın
Yazarların romanlarındaki İstanbul kitabın ilk bölümünü oluşturur.Gürpınar’ın Heybeliada’sı, Tevfik Fikret’inn kuş yuvası;Aşiyan,Halide Edib Adıvar’ın ahşap evlerle dolu sokakları ve her romanındaki farklı İstanbul’u,Refik Halid’in Beyoğlu’na,İstanbul’a bakış açısı,İstanbul’u melankolik yapıdan uzak tutuşu,Yakup Kadri’nin romanlarında günah şehri olarak gördüğü,tarihi dönüm noktaları ile İstanbul’u, Ahmet Haşim’in şehir yazıları,Ruşen Eşref’in Göksu’yu,tarihi eserlerini koruyamamış ve çiçekleriyle,ağaçlarıyla Bogaziçi’ni, Ahmet Hamdi Tanpınar’ın somut ve soyut arasında gel git halinde olan,geçmişin güzelliğini bazen duyan, tükenişe sürüklenmiş İstanbul’u,yazarın anılarını da katarak anlattığı İstanbul’unu okudum.Ne çok İstanbul var ! Yiten giden adetleri,mimarisi,sosyal yaşamı vs.Haliyle yeni adetleri ...
Şehirden İzlenimler bölümünde Amicis’in İstanbul’un kozmopolitliğinden bir anlam bulduğu düşüncesi üzerinde durulur ve bu bölümde yine Selim İleri’nin anıları yer alır .
Çamlıca Bahçesi’nin açılışı ve Recaizade ve Araba Sevdası,Gürpınar’ın bakış açısıyla anlatılan ,Halid Ziya’nın ve Semih Mümtaz’ın,Osman Cemal Kaygılı’nın Kağıthane’si ve Kâğıthane’nin vardığı nokta kitabın bölümlerindendir.
Anlatımlarda yazarların bilinmeyen yahut az bilinen yönleri bulunuyor.
Kuşevleri,İstanbul’un biten bahçeleri,yazarın anılarını da dahil ederek anlattığı nargilenin İstanbul’a girişi ve yayılması ilginç bir bölümdür.Beşiktaş Çiziktirmeleri bölümünde 57 -58 istimlakinde yok olan yapılar,Beşiktaş’ta yaşamış sanatçılar,sanatçıların uğrak yerleri aktarılır. Boğaziçi’ne Kim Dokundu,Boğaziçi’nin değişimini,yalıların harabeye,viraneye dönüşmesini işler.
Edebi Salonlar bölümünde İstanbul’da 19. yy sonunda başlayan edebiyat eşliğindeki salonlar devri anlatılır.
Leyla Erbil’in,Sermet
