Sanat uzun ömrüm ise kısadır,
Eleştiri yaparken çoğu defa kafam ve kalbim daralıyor.
Sözünüz gönlünüzden doğmazsa bayım, kalpleri birbirine ve kendinize bağlayamazsınız.
İnsan kendi müzesinde hapsedilmişse dünyayı bir dürbünle değil de taa uzaklardan, hatta bir bayram gününde bile göremezse bu dünyayı sözle nasıl idare edebilir ki?
Yoksa bende bir tanrı mıyım?
İçimde çok farklı bir ışık doğuyor.
İnsan yaşadığı sürece yanılabilir...