Yeryüzündeki düzenin sürmesi için iyiliğe de kötülüğe de; doğruya da yanlışa da; güzelliğe de çirkinliğe de; merhamete de acımasızlığa da; fedakarlığa da bencilliğe de ihtiyaç vardı. Hayat denilen mucize, o güçleri birbirine bağlayan görünmez iplerin üzerinde yükselir.
Çünkü insan denen mahlukun en önemli niteliklerinden biri unutmaktı. İyiliği de kötülüğü de, acıyı da mutluluğu da, korkuyu da sevinci de unuturlardı. Evet, işte böylesine aptal bir canlıydı insan.