Bir kent akşamında demlenir
Fakir fukara köylü yokluğumuz.
Çoğu bilir mürekkep inceliğiyle giyinmeyi
Çoğu becerir sahte kumaştan gülücükler saçmayı.
Ama kimse bilmez kalabalıklar içinde çoğalan yalnızlığını.
Süslenmiş manzaralarda
Kimse görmek istemez göçük kenti.
Yokluktur aslında,
Camii kubbelerini ablukaya alıp
Yükselen beton yığınları.
Kimsesizliktir oysa; üvey çocuk misali kaliteli
Ama yine de ucuz ilişkiler kurmayı.
Haykırmaz kimse tek sözcükle yalnızlığını.
Oysa parçaları ardı sıra biriken kalabalıklar uzanır sahil boyları.
Fakat yine de çoğalır
Bir kent akşamında demlenirken
Yalnızlığımız…