Bir arkadaşıma söylemiştim " Son zamanlarımız uyuma birşeyler konuşalım sonrasında ne sen ne de ben istesekte yüzyüze olamayız, konuşmayız." diye ne yazık ki böyle oluyor.
Reklam
Ardarda Sebahattin Ali okuduğum için mi bilemedim ama içimizdeki şeytan tahmin etmesi kolay bir kitap bu yüzden merak uyandırmıyor ancak bitirmezsem de sınava çalışmadığım da hissettiğim vicdan azabını yaşatıyor.
Bana kitap okumak biraz lüks gelir hep. Önce derttir tasadır atmak gerek herşeyiyle yaşamak için. O yüzden akşamları değilde sabahları okumak daha mantıklı gelir. Günün iyi veyahut kötü anlarını yaşamadan zinde bir kafa gerek.
Özellikle Sabahattin Ali'nin kitaplarında daha ayrıntılı ve net görüntüler oluşuyor kafamda. Örneğin Macide'yi yüz hatlarına kadar tasarlıyorum. Merak ettiğim şey ise bunlar gerçekten hayal gücümüzün ürünü mü oluyor yoksa hayal ettiğimi sandığım Macide daha önceden gördüğüm ama farketmediğim birimi?
Kitap okumanın bu yani çok hoşuma gidiyor görüntüler sana kalıyor filmlere nazaran.
Reklam