Her şey sevmekle başladı.Bir SARMAŞIK diyordu Fuzûlî AŞK için. Sarıp sarmalayan bir SARMAŞIK. Sardı bizi de; güzel çiçek açardık aslında, yanlış zamana ekildik. Tüm çiçeklerden güzeldir SARMAŞIK… Ve her SARMAŞIK, sardığı ağacı kurutur.
ben ki yalnızlığımın yine pervânesiyim
yorgun bir münzevîyim melâlinde yaşayan
ben bu mahrem tutkunun deli divânesiyim
kalbimiz bir yaranın izini saklıyorsa
sokak sokak arıyorsa nazarımı hafıza
unutursam intikamı ölümlülerden
ömrümün güzelligi final sahnemden başlar
öleceksen meraktan beni bunla hatırla
keşkenin kapısını açtım girdim içeri
yaşanmamış mutluluklar yine gülümsüyordu
Mehmet ŞamilMelâlistan