Hicret ekinci
@hicreteekinci
58 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap yazarın imza tarzını barındırsa da bazı yönleriyle okuma keyfini ciddi anlamda gölgeleyen bir yapıt olmuş.
Kitabın en çok eleştiriye açık ve beni en çok rahatsız eden kısmı, şüphesiz öğretmen-öğrenci ilişkisinin işleniş biçimiydi. Yazarın diğer kitaplarında da zaman zaman sınırları zorlayan, etik dışı ya da karanlık temalara alışkınız; ancak bu romanda kurulan o çarpık ilişki ve bunu aktarırken başvurulan aleni cinsellik içeren cümleler ne yazık ki anlatıyı biraz ucuzlaştırmış.
Kurgunun temposuna gelecek olursak; ilk yarıyı oldukça sıradan, hatta düz bir çizgide okudum diyebilirim. Merak unsuru ilk başta o kadar azdı ki sayfaları çevirmek için büyük bir heyecan duymadım. Fakat ikinci bölüme geçtiğimizde, nihayet aşina olduğumuz o sürükleyici McFadden kalemiyle karşılaştım ve bu geçiş kitaba olan ilgimi yeniden canlandırdı.
Ve tabii ki final... Yazar, yine asla tahmin edemeyeceğimiz, ters köşe bir sonla hikayeyi noktalamayı başarmış. Kitabın en tatmin edici ve benim en sevdiğim kısmı ise Nate’in nihayet hak ettiği cezayı bulmuş olmasıydı.
Genel olarak ilk yarısının durağanlığına ve sınırları zorlayan etik dışı ilişkisine rağmen, ikinci yarıdaki temposu ve çarpıcı finaliyle bir şekilde kendini okutturan bir McFadden romanıydı.
Reklam
Yazarı yakından takip eden, onun o insanı uykusuz bırakan temposuna ve zekice örülmüş kurgularına aşık sıkı bir Freida McFadden hayranı olarak, Kilitli Kapı’ya beklentimi oldukça yüksek tutarak başladım.Kitabın kapağını kapattığımda ise içimde iki farklı duygu çatışıyordu: Yazarın en ayırt edici özelliği olan o harika finalin tatmini ve romana yayılmış o belirgin eksiklik hissi.
Normalde bir McFadden romanını yarıladığınızda, yazar altınızdaki halıyı çoktan çekmiş olur. Hikaye kendi içine doğru derinleşir, karakterlerin güvenilirliğini sorgulamaya başlarsınız ve olay örgüsü sizi girdap gibi içine çeker. Ancak Kilitli Kapı’da bu ritmin biraz saptığını hissettim. Romanın ortalarına kadar kurgu, yazarın diğer eserlerine kıyasla daha tek düze ve durağan ilerliyor. Nora’nın klinik rutinleri ve geçmişin gölgeleri arasında dönüp duran hikaye, alışık olduğumuz o "her an her şey olabilir" tekinsizliğini orta bölümlerde biraz zayıf veriyor. Karakter dinamiklerindeki o çok yönlü şüphe bulutu bu kez biraz daha çekimser dağıtılmış, bu da okurken "bir şeyler eksik" hissini sürekli tetikliyor.Yine de tüm bu durağanlığa ve ritim eksikliğine rağmen, karşımızda bir McFadden gerilimi olduğunu hatırlatan bir final var. Hikayenin gidişatını ne kadar tahmin etmeye çalışırsanız çalışın, yazar o son virajda sizi yine tamamen ters ayakta yakalamayı başarıyor. Kitabın sonu, tam anlamıyla o özlediğimiz, tahmin etmesi imkansız McFadden kalemiyle mühürlenmiş.Özetle; Kilitli Kapı yazarın en zirve, en kusursuz eseri olmayabilir; ortalarında ritim olarak bazı eksiklikler barındırdığı bir gerçek. Fakat sırf o zekice planlanmış, okuru şoke eden finali için bile bu klostrofobik dünyaya adım atmaya kesinlikle değer.
Taş Kağıt Makas, ters köşeleriyle okuyucuyu şaşırtmayı başarsa da, o finale ulaşana kadar harcanan süre gereksiz bir edebi dolambaçtan ibaret. İyi bir gerilim romanı okuyucuyu sayfalar arasında sürüklemelidir; süründürmemeli. Akıllarda zekice kurgulanmış bir hikayeden ziyade, yazarın okuyucuyu şaşırtmak için harcadığı aşırı "zorlama" çaba kalıyor. Çok sevemediğim, bitirmek için kendimi zorladığım bir deneyim oldu.
