Gökçe⋆˚꩜｡
@highinfidelity
pdr
109 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çevirisine pek güvenemediğim için orijinalini okumayı tercih ettim. Başlamadan önce akademik alanda geçen bir kurgu diye zorlanır miyim diye düşünmüştüm. Yine de zorlanmadım, basit bir dili vardı ve karakterler arada bilimsel konuşuyordu ama çok da anlaşılmayacak seviyede değildi.
Karakterler birbirine aşıktı tamam ama henüz bunu birbirlerine söylemeden araya bir smut konulmuş olması hoşuma gitmedi pek... Oraya gelene kadar zaten kitap benim icin 10/10 gidiyordu ama o kısmı beğenmediğim icin 8.
Okurken bazı yerlerde sırıtıyordum cidden yalan söyleyemiycem baya eğlendim. Böyle adamlar da sadece kitaplarda olur zaten
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitaba başlarken genel olarak çok yüksek bir beklentim yoktu. Okuma sebebim de 
Once Upon A Broken Heart serisinden önce okunması gerektiği söylenmesiydi. O seriyi uzun zamandır oldukça merak ediyordum. Belki de ondan önce hemen okuyayım da bitsin kafasında okuduğum için beklentimi aştı diyebilirim. Okumaya başlamadan önce büyü, sihir falan denince daha minnoş bir şey okurum sanmıştım. Kapağıyla birleşince kitap baya öyle bir vibe veriyor çünkü. Ama asla öyle değildi de. Hatta bazı olaylarda kitabı okurken gerçekten daraldım. Özellikle Caraval’ın o sürekli gerçek mi değil mi düşüncesi beni paranoyak etti.
Bu kitabı sevmemin bir diğer sebebi de sanırım aşırı nefret ettiğim bir karakter olmamasıydı. İncelemelerimi az çok okuduysanız belki fark etmişsinizdir bir karakterden ciddi anlamda nefret edersem o kitap benim için işkenceye dönüşüyor maalesef... İstemeden bütün odağım o karaktere kayıyor, bana her hareketi batıyor ve kitapta sevdiğim şeyleri bile görmezden geliyorum. Bu kitapta öyle olmadı. Her karakterin sinir bozucu ya da problemli tarafları vardı ama hikâyeye hizmet ediyordu ve o yüzden çok batmadı bana.
Legend tam anlamıyla manyağın teki zaten sdjsjfdj ama kitabın atmosferini taşıyan karakterlerden biri. Tella aşırı uçarı, Scarlett de aklı başında olan kız kardeş. Bütün bu özelliklerini hikâyeye hizmet ediyor dediğim gibi o yüzden olmalıydı. Scarlett ve Julian’ı okumayı da baya sevdim ben. Scarlett’e bir yandan gerçekten üzülüyorum çünkü kızın yaşadığı şeylerden sonra terapi şart oldu artık. Ama aynı zamanda başından sonuna kadar hedefinden kolay kolay sapmayan bir karakterdi ve bence güzel bir karakter gelişimi gösterdi.
Başta bazı betimlemeler için ne alaka dediğim oldu ama sonra kitabın atmosferine alışınca onların evrene çok uyduğunu düşünmeye başladım. Bir noktadan
Once Upon A Broken Heart serisinden önce okunması gerektiği söylenmesiydi. O seriyi uzun zamandır oldukça merak ediyordum. Belki de ondan önce hemen okuyayım da bitsin kafasında okuduğum için beklentimi aştı diyebilirim. Okumaya başlamadan önce büyü, sihir falan denince daha minnoş bir şey okurum sanmıştım. Kapağıyla birleşince kitap baya öyle bir vibe veriyor çünkü. Ama asla öyle değildi de. Hatta bazı olaylarda kitabı okurken gerçekten daraldım. Özellikle Caraval’ın o sürekli gerçek mi değil mi düşüncesi beni paranoyak etti.
Bu kitabı sevmemin bir diğer sebebi de sanırım aşırı nefret ettiğim bir karakter olmamasıydı. İncelemelerimi az çok okuduysanız belki fark etmişsinizdir bir karakterden ciddi anlamda nefret edersem o kitap benim için işkenceye dönüşüyor maalesef... İstemeden bütün odağım o karaktere kayıyor, bana her hareketi batıyor ve kitapta sevdiğim şeyleri bile görmezden geliyorum. Bu kitapta öyle olmadı. Her karakterin sinir bozucu ya da problemli tarafları vardı ama hikâyeye hizmet ediyordu ve o yüzden çok batmadı bana.
Legend tam anlamıyla manyağın teki zaten sdjsjfdj ama kitabın atmosferini taşıyan karakterlerden biri. Tella aşırı uçarı, Scarlett de aklı başında olan kız kardeş. Bütün bu özelliklerini hikâyeye hizmet ediyor dediğim gibi o yüzden olmalıydı. Scarlett ve Julian’ı okumayı da baya sevdim ben. Scarlett’e bir yandan gerçekten üzülüyorum çünkü kızın yaşadığı şeylerden sonra terapi şart oldu artık. Ama aynı zamanda başından sonuna kadar hedefinden kolay kolay sapmayan bir karakterdi ve bence güzel bir karakter gelişimi gösterdi.
Başta bazı betimlemeler için ne alaka dediğim oldu ama sonra kitabın atmosferine alışınca onların evrene çok uyduğunu düşünmeye başladım. Bir noktadan
Herkes bunun sonuna çok şaşırtmalı demiş de ben cok zekiyim herhalde iki tane son düşünmüştüm bir tanesi çıktı yani ama baya akıcıydı okuma süremden de anlaşılacağı üzere ve film izliyormuş gibi hissettim. Üst üste kalın kitap okuyunca biraz daha ince bir sey okumak istemiştim. Tuhaf kitaplar ♡ ben.
Genel olarak sevdim aslında. Alzheimer hastalığı olan bir seri katilin ağzından okuyoruz olayları. Hastalığı karakter ağzından başarılı bir sekilde yazmış yazar. Tahminlerim arasında olan son çıksa da güzeldi, okunur.
Yas yok, Cenaze yok
Madem böyle karakterler yazabiliyordun bana Gölge ve Kemik üçlemesinde niye işkence ettin Bardugo? Karakterler o kadar iyiydi ki diyaloglarını okumaya bayıldım. Gölge ve Kemik üçlemesini okurken orda evreni sevdiğimi söylemiştim burda o evrenin iyi karakterlerle birleşmiş halini görmek benim için çok daha keyifli bir deneyim oldu.
Kitaba girebilmem başta biraz zaman aldı ama bunu da söylemem lazım. Bardugo'nun anlatım tarzı çok doğrudan ve şu an ne oluyor, bu karakterler ne yapıyor derken buluyorum kendimi bazen... Daha sonrasında hikâye açılmaya başladı ve karakterle birleşince çok sürükleyici bir hâle geldi.
Dünya kurgusu gerçekten başarılıydı. Bunu zaten Gölge ve Kemik üçlemesi için de söylemiştim. Orda karakterler ve her şeyin bir anda olması sıkıntısı vardı. Karakterler kısmı bu kitapta gerçekten çok iyi gelişmiş olsa da her şeyin bir anda olma kısmı hâlâ bazı yerlerde kendini gösteriyor. Gölge ve Kemik üçlemesini genel olarak sevmemiştim ve bu kitabı okuyabilmek için ona çok da ihtiyacım yokmuş onu da görmüş oldum. Üçlemeyi okumasam da bence bu kitabı anlardım...
Karakterler kitabın en güçlü kısmıydı bence. Inej’i neredeyse ilk bölümünden itibaren aşırı sevdim. Kaz Brekker için de bir şey dememe gerek yok sanırım anlaşılıyordur... Manipülatif, zeki ve sürekli birkaç adım sonrasını düşünen biri olması aşırı iyiydi. Kaz gerçekten başka bir seviye.
Çoklu pov kitaplarda bazen bazı karakterlerin bölümleri sıkıcı gelir ama burada hiç öyle olmadı. Jesper’ın enerjisi, Nina’nın tavırları, mankafa Matthias'ı okumak bile keyifliydi. Hepsi gerçekten çok iyiydi.
Ekip dinamiğini okumak da aşırı keyifliydi. Olaylar bazı yerlerde benim için aşırı sürükleyiciydi evet ama tam da burda kitabın benim için 10/10 olamama sebebi var. Bazı aksiyon sahnelerinde karakterlerin tam
İntikam ararken iki mezar kaz, biri kendin için olsun.1000Kitap
Bu kitabın kötü olduğunu söyleyen o kadar yorum gördüm ki… Ya gereksiz uzatılmış denmiş ya da "ikinci kitaba ne gerek vardı" tarzı yorumlar çok fazla vardı. İlk kitap benim için aşırı iyiydi o yüzden ikinci bir kitabının olması beni heyecanlandırsa da bu yorumlar yüzünden beklentim biraz düşmüştü. Ama… cidden diyorum beklentimi baya aştı. Okuduktan sonra da yapılan olumsuz eleştrileri hala anlamadım.
Kıyas yaparsam ilk kitabı bir tık daha çok seviyorum ama bu kitabı da resmen soluksuz okudum. İlk kitabın sonu zaten devamının geleceğini ve hatta gelmesi gerektiğini açıkça söylüyordu bence.
Özellikle son kısımlarda… ben de Victor gibi defalarca gidip geldim resmen. Sonunda ne olacağını asla tahmin edemedim. Yazarın anlatım tarzıyla birleşince iyice akıp gidiyor. Yine birden fazla karakter, yine zaman atlamaları… ama asla kafa karıştırmıyor. Gerçekten dengeli ve sürükleyici bir anlatım var yazarın.
Karakterlere gelirsek...
Victor kesinlikle favorim zaten bunu ilk kitapta da söylemiştim. Syd ile olan ilişkisini okumak aşırı keyifliydi. Eli ile olan sahneler için bile bu kitap okunur bu arada. Eli’ın geçmişini daha detaylı görmek de çok iyi olmuş. En azından neden böyle biri olduğunu daha iyi anlıyoruz. Hâlâ fanatik, hâlâ sinir bozucu ve tehlikeli ama Victor’la karşı karşıya geldikleri anlar… aşırı iyi yazılmıştı, ben çok keyif aldım okurken.
Yeni karakter Marcella da bence güzel bir ekti. Ahlak falan zaten yok bu evrende, kimde var ki zaten? O yüzden yadırgamadım. Ama biraz hızlı harcandı gibi hissettim, o kısım biraz “oldu bittiye geldi” gibi.
June’a gelirsek… Syd’i rahat bırak ya gerçekten. Aşırı rahatsız edici bir takıntısı vardı. Üstelik geçmişi, motivasyonu falan da tam verilmedi. O yüzden karakterle bağ kuramadım. Büyük ihtimalle üçüncü kitapta daha fazla