İnsan tecrübesi bizi olduğumuzdan yükseklikte yaşlandırıyordu. Her türlü hüküm fikrinden uzak, bu en güvendiği dosta hiç tanımadığı çok acayip bir şeymiş gibi baktı.
Hayat biraz da tefrika romanı değil mi? Her gün bir yığın gizli tasavvurların, kararların tatbiklerine, neticelerine şahit olmuyor muyuz?… Bunu anlamadığımız,bilmediğimiz için biraz da dışarda kalmıyor muyuz?