Gurbet beni muttasıl çekiyordu kendine,
Yol, hep yol, daima yol... Bitmiyor düzlük yine.
Ne civarda bir köy var, ne bir evin hayali
Sonun ademdir diyor insana yolun hali.
Hangi eşikte, hangi akşamda
Ayrıldı yan yana yürüyen gölgelerimiz?
Hangi aydınlık yuttu seni?
Nasıl taş taş ördüm ben
Bu yalnızlığı dört bir yanımda...