Sevdiğin biri öldüğünde acı bağırmaz, içine çöker.
İnsan ilk gün ağlamaz sanırlar. Oysa asıl yas, hayat devam ediyormuş gibi yapabildiğin yerde başlar.
Tasavvuf der ki: Her can, vaktinde çağırılır. Ama kalp, o vakti kolay kabul etmez. İnsan sabreder sanırlar. Hayır... İnsan sabrı acıya yaslanarak öğrenir. Ve işin en acı tarafı şudur: Giden Hakk'a varmıştır belki... Ama kalan, dünyada eksik kalmıştır.
Allah sevdiğini alırken kalbi bırakır insanda taşısın diye.
Ve insan o günden sonra iki şekilde yaşar:
Biri görünen hayat,
Biri içinde hiç susmayan hasret...🥀