Tu çûyi. Te dengê xwe jî bir. Te bêhna xwe, çavên xwe, bêjna xwe, te kenên li ser lêvên xwe jî bir. Tu çûyî. Te tenêtî jî ji bîra kir, li vira hişt. Te xemên kûr li pey xwe reşand. Tu çûyî. Te keştîgehên nû li benda xwe nehişt.b
Ey hemşehri, hişt bana bak!.. Kaçıyor hâ zavallı!..
Kaçma kuzum; bu dünyanın her bucağı mezardır;
Her nereye basmış olsan orda yüzbin can yatır;
Kara mezar, deniz mezar.. Hangi yere kaçmak?..
Kaçmak kimden?.. Şu bir yığın kemikten mi
Hay korkak! Tama'ları* size kalan ölü size ne yapar?
Azgınlıklar mezarlardan uzaklarda yaşarlar;
Eğer kaçmak gerek ise dirilerden kaç uzak!..
–mehmet emin yurdakul
“Nerden gelirse gelsin dağlardan, kuşlardan, denizden, insandan, hayvandan, ottan, böcekten, çiçekten. Gelsin de nereden gelirse gelsin! Bir hişt hişt sesi gelmedi mi fena. Geldikten sonra yaşasın çiçekler, böcekler, insanoğulları…”