Hülya Gündüz
@hlyagndz
Şu anda okuduğu kitap
Bu kitap yazarın Hindistan'daki karşı çıktığı ne varsa hepsinden intikam alma yolu olmuş gibi hissettim okurken. Kast sisteminden intikamını Ammu ile dokunulmaz (hatta pis koktuğu düşünülen) Velutha'yı aşka sevgiyle, tutku ve ihtirasla dokundurarak almış mesela. Kendilerini sömüren, onlar adına savaşıp öldükleri, hatta kastlara ayrılmalarına sebep olarak bunca trajediyi yaşatan İngilizlerden intikamını Sophie Mol ü öldürerek almış. Üstelik annesi Hindistan'daki karşılaşabilecekleri tüm sorunlar için bir ilaç, merhem vs almışken yanına. Ama boğularak ölmeye karşı bir ilaç yok maalesef. Nefret ettiği zorba kraliyet böcek bilimcisi baba figürünü keşfettiği böceğe ismimi verdirmeyip en sinir olduğu kişinin ismini verdirerek almış. Hatta kimin kimi ve ne kadar sevebileceğine dair yasalara öyle kızmış ki kardeşleri birbiriyle ensest ilişkiye sokarak yasalara tamamen meydan okumuş. Tüm kitap boyunca hissettiğim bu idi.
Esta ve Rahel'in gözünden, yaşadıkları onca büyük trajediyle nasıl başa çıktıklarını görmek çok dokunaklıydı. İşte küçük şeylerin efendisi ya da tanrısı olmak buydu bence. Ammu ile Velutha nın bir arının hayatını kurtarmak için onca mücadelesi ancak arının Velutha dan daha uzun yaşaması.
Çocukların başına gelen şeylerin aslında Estha ya istismarda bulunan o portakallı limonlu içecek adamının korkusu olması. Estha nın çocuk aklıyla düşündükleri, aldığı önlemler, kaçıp Velutha nın arka bahçesine sığınmaları...
Cenazede aslında sophie mol ün öldüğüne inanmamaları, o kadar işkence yapılanın da Velutha değil ikizi olduğuna kendilerini inandırmaları.
Kitapta en sevdiğim şey yazarın bu aşırı gerçekçi, samimi ve dokunaklı üslubu idi. Kendi yaşanmışlıklarından damıtarak süzdüğü o kadar belli ki. Kitap bende derin bir hüzün bıraktı. Okuduğuma çok memnun olduğum,
