Birçok yetişkinin çocukları pek sevmemesi ya da hiç sevmemesi şaşırtıcı değil. Çocukları sevmeleri gerektiğini, onları sevmek gibi bir görevleri olduğunu hissederler ve onları seviyormuş gibi davranarak, bilhassa öyle söyleyerek yerine getirmeye çalışırlar.
Hangi becerilerimin boşluğunu ruminasyon ile dolduruyor olabilirim?
Hangi değer odaklı davranışları repertuvarıma katarsam ruminasyonu ortaya çıkaran şartlara daha etkili bir yanıt vermiş olurum?
Hepimiz başkalarının onayına ve ilgisine ihtiyaç duyuyoruz, ama çoğu zaman onların da aynı ihtiyacı yaşadıklarını, dolayısıyla onlara neler yaşattığımızı pek düşünmüyoruz.