"Ah bayım, derinlerinde kaybolmak ve hatta boğulmak istediğim tek denizin sizin gözleriniz olduğunu bilseydiniz, bu kadar sakin konuşabilir miydiniz? Yoksa o bile umurunuzda olmaz mıydı?"
"Söylesene evlat," dedi, "onca zahmete neden girdin?"
"Neden oğlum?" Diye sordu babası yeniden.
Dünyanın en iyi nedeni uğruna yapmıştı bunları Alfie.
Sevgi uğruna.
"Sanki kitap okuyan kimsesizlerdendi, bilirsiniz onlar delidir ama bunun hakkında konuşacak kimseyi bulamazlar, oysa bir insanı en çok, en sevdiği kitabı anlatırken tanırdınız."
"Ah, bayım! Sizi nasıl derin bir arzuyla sevdiğimi, bu dünyada her şeyden çok sizi istediğimi bilseydiniz de böyle sakin, böyle pervasız bakar mıydınız bana? Düşünsenize bayım, mevsimler geldi geçti ama bir tek gözleriniz geçmedi benden, düşünsenize!"