Mybooksaremylifestyle
@htctstmr
İngilizce Öğretmeni
71 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
#geceyenot3
Oldurmaya çalıştıkça olamayan bir hal alıyordum. Her uyandığım gün umut yerine kötü sürprizleri hediye ediyordu. Ben ne güneşe küstüm benim için doğmuyor diye ne de aya gönül koydum yolumu aydınlatmıyor diye. Sadece ve sadece kendi kaderime sövdüm ağız dolusu. ..
Bir gün olacak diyorum bir gün sabah uyandığımda iyi ki diyeceğim bir hayat olacak...
Kim bilir belki!
Reklam
#geceyenot2
Ayın kaçı bakmadım, öyle bir çıkmazda gelişine yaşıyorum hayatı. İki ucu b.klu değnek. Ne yöne dönsem sırtımda bıçak yarası. Sılam gurbet , gurbetim evim. Öyle tezat cümlelerim var hayatım gibi. Geçecek diyorlar, bu da geçecek her kötü şey gibi. Ayna da bakışlarım kalma diyor git arkana bakmadan. Koşa koşa kaçıyorum esaret kaderimden. Ama kaygılar bırakmıyor peşimi. Uykularım bölünüyor çaresizce. Bu da geçecek diyorum herkes gibi...
#geceyenot1
Hayatımın neresinde bilmiyorum ama çok da matah bir yerinde değilim. Herkes kadar mutsuz herkes kadar biçareyim. Rengarenk bir hayal kurup simsiyah bir kadere teslim oldum. Bu kadar depresif bir ruh hali benlik değil ama her ayağa kalktığımda yeniden tökezliyorum. Kuyruğu dik tutsam da galiba bu sefer sendeledim biraz. Kalabalıklar içindeki yalnızlıklar gibi klişe bir yalnızlık halindeyim. Hiç kimseyle tamamlanmayacagımı bildiğim bir yaştayım.
Önce kendimi tamamlamak için ayağa kalkmalıyım.
Kaç gece daha lazım bu makus talihi yenmeye?
Elim kolum bağlı gündüzler geceleri, geceler gündüzleri kovalarken gözlerim uykuya hasret…Geçmiş hesaplaşmalar, keşkeler, belkiler gözlerimin önünden bir film şeridi gibi geçerken bir bakmışım sabah olmuş. Gün boyu dalgın dalgın gezerken sanki ben durmuşum dünya hızla etrafımda tur atıyor. Beynim olanlar ne kadar anlamsızsa o kadar anlam vermek için direniyor. Kalbimse kırık, dökük, virane…
Her şey iki yıl kadar önce başladı. Aslında baştan beri ayak seslerini duyuyordum. Lakin insan yüzleşmeyi hep erteler ya kaçtıkça geçecekmiş gibi, ben de yıllarca erteledim bu mutsuz sondan kaçtım. Gittikçe kördüğüm olan bir yumak gibi dolandıkça düğümlendim. Bu kitlenme haline hep kendimce bahaneler buldum. Beni her gün yeni bir düğüm atarak çıkmaza sokan celladıma itaat ettim. Her geçen gün içinden çıkılmaz bir duruma düşen benliğime bir gün bir kesik atıldı. Başka bir dünya da mümkün dedim. Kendi iç sesimle bile zor yüzleştim. Bu kesiğin arkası geldi çözülmüştüm bir kere. Aslında yüzleşmekten korktuğum şey hayatımın gerçeğinden daha kötü değilmiş! Yaşadım da öğrendim. Bir başlamıştım ya çözüldükçe çözüldüm. Yıllardır bu kördüğümün bana nasıl zarar verdiğini göre göre çaresiz bekleyen sevdiklerim birer kesikle çözdü düğümlerimi. Şimdi bundan sonraki hayatıma, adapte olma zamanı. Yıllardır kafeste bir kez kanat çırpmamış bir kuş gibi, kanatlarımın farkındayım ama henüz uçacak cesaretim yok. Bunu da öğreneceğim bu yola girdim ya bir kere, o düğüm çözüldü ya bir kere, bir gün uçarım en yükseklere.