Mybooksaremylifestyle
@htctstmr
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi
Kitap okumadığım zamanlarda kitap dinliyorum
Yakınlarım bilir telefonda konuşmayı hiç sevmem, telefonda konuşurken bütün evi temizleyen kadınlara saygım sonsuz. #storytell bataklığına düştüm yine. Zevkine çok güvendiğim bir arkadaşımın ısrarlı tavsiyesiyle dinlediğim kitap, aslında içinde bulunduğum zamanla fazlasıyla uyumlu hatta benle. Eskisi kadar olmasa da sık sık kendimle konuşur ve başkalarına söyleyeceğim her şeyi ya yazar ya da yazıyormuş gibi anlatırım.
Bu kitapta öyle yazılmış. Osman'la ayrılık sürecinde ilk gittiği zamanki öfkesi sonra gelen özlem ardından kabulleniş evresi. Sırasıyla mektuplar halinde sohbet havasında kitap dinlerken bir buçuk saatti zaten 129 sayfaymış sade bir dille anlatmış. Aynı zamanda bir çok bilimden yararlanarak çok güzel duygu tahlilleri yapmış. Dinleyin efendim okumayı sevmiyorsanız dinleyin bari.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
@okuma_rotam kitap kulübünün benim için ilk kitabı. Okuyalı çok oldu ama bir türlü yorum yazmak için hazır hissedemedim. Kulüpte uzun uzun üzerine konuştuk ve kitabın hangi yönüne vurgu yapacağım konusunda kafam oldukça karıştı.
Ahh Marco diye başlayasım, Marco'nun mezarına gidip geçti diyesim var. Zira ebeveyn, eş, çocuk travmanın her türlüsünü dibine kadar yaşayan kahramanımız, hayatı boyunca belki de sadece ölürken gerçek anlamda mutlu olmuş.
Marco yaşıtlarına göre daha cılız yapılı olduğu için annesi ona #sinekkuşu lakabını takmış. Oysa bilerek ya da bilmeyerek Marco hayatı boyunca bütün hayat mücadelesine rağmen bir #sinekkuşu gibi yerinde kalmış. Zira sinekkuşları ne kadar hızlı kanar çırparsa çırpsın yerinde uzun süre kalırmış.
Büyüyüp göz doktoru olan Marconun hayatı, bir gün muayenesine gelen karısının psikiyatrisiyle ettiği sohbet sonrası değişiyor. Roman bu diyalogla başlasa da romanda çok sayıda farklı anlatım tekniği kullanılmış. Mektuplar, anılar, farklı zamanlar derken açıkçası karakterler oturana kadar okumak bir hayli zor.
Kızıyla ilişkisi romanın bel kemiğini oluşturuyor. Kızının babasının ilgisiz tavırlarıyla ilgili olarak sırtında hayali bir iple gezmesi, sonrasında babasıyla geçirdiği muhteşem zamanlardan sonra babasız bir bebek dünyaya getirmesi bir hayli çelişkili.
Romanda dikkat çeken bir başka unsursa kahramanın her koşulda devam ettiği kumar alışkanlığı. Çok sevdiği kızını hasta hasta kumar masasına götürdüğünde yeter artık diye kızarken kızına olan düşkünlüğüne hayran oluyorsunuz.
Aynı zaman da unutamadığı eski aşkı, hiç bir zaman kuvvetli bir bağ kuramadığı kardeşi, etrafına hep bela getiren ama Marconun hayatını kurtaran Adı lâzım değil de romanın çarpıcı karakterlerinden.
İtalyan Edebiyatı'nın ağdalı anlatım tekniğinden sıyrılıp sade bir
Ahh Nazan, el kızı Nazan...
Evine gelen biçare gelinine el diye bakan Hacer Hanım!
Kitabı bir kitap bloğunda gördüğümde adına bakarak aldım, en fazla ne yaşanmış olabilirdi değil mi?
Yaşanabilecek onca güzel şey yerine yaşanan onca acıya gebeydi hayatlar.
El kapısında el kızı görülen herkes gibi, kocası Avukat Mazhar tarafından ilk önceleri değer görürken kayınvalidesinin doldurmasıyla sonraları kendi haline bırakılan hem öksüz hem yetim zavallı Nazan.
Kitabı okurken kitabın içine girip hakkını ara, insan olduğunu hatırla Nazan demek istedim.
Kaderine boyun eğen her kadın gibi kendi hayatını unutan, kendi hayatı hakkında söz hakkı olduğunu bile bilmeyen Nazan!
Aslında Nazan'ın değil en güçsüz zamanlarında gözyaşıyla geceleri yıkayan, göremediği sevgiyi çocuğunu avuturken sinesinde ağırlayan tüm el kızlarının hikayesi.
Yüreğimin yettiği kadar, acıya taşlaşabildiğim kadar okudum.
Şimdi sevgili el kızları, sizi yüreğinizden öpüyor sımsıkı sarılıyorum
Değerinizi başkalarının vicdanına, yarınlarınızı sevginin yer etmediği yüreklere emanet etmeyin.
#elkızıorhankemal
#orhankemal
#kitapyorumları
Puan vermedi
Ahh Zezem, üzümlü kekim, canım şekerim...
Çocukluğumda tanışıp günlerce etkisinde kaldığım #şekerportakal kitabını bir de anne olarak okudum.
Şuan bilinçli bir ailede olsa dürtüsel tanısıyla milyon tane terapiye gidecek Zeze, çok çocuklu bir ailede yıllar önce dayakla terbiye edilmeye çalışılıyor. Hem de öyle böyle bir dayak değil günlerce yataktan çıkamayacak derece dövülüyor. Aslında henüz 6 yaşında kendi kendine okuma yazmayı sökecek kadar zeki bir çocuk. Ama içindeki dürtüleri kontrol edemeyip ailesinin tabiriyle etrafa verdiği zarar yüzünden şeytani sayılan bir çocuk. İşin özünde ÇOCUK!
Yazar #josemaurodevasconcelos kendi çocukluğundan esinlenerek yazmış, kurgu olduğunu düşünmek daha kolaydı.
Bir çocuğun gözünden cahilliği, yoksulluğu, nasıl ebeveyn olunmayacağını anlamak için güzel bir kitap.
Ayrıca o kadar kötülüğün içinde kendi kendine edindiği arkadaşlar ve onlarla kurduğu şahane dostluk cok güzeldi.
Kitaba ismini veren #şekerportakal ise onun konuştuğunu düşündüğü küçük bir şeker portakalı fidanı. İç sesini onun sesi sandığı küçük fidana yüklediği anlamlar çocuk yüreğinin masumiyetinin örneği.
Okumayla kalın...
Puan vermedi
@gaustin4 tarafından kaleme alınan #bahçıvanveölüm aslında hem hayattaki en büyük korkumla bir yüzleşme sağladı hem de en büyük yaramı tazeledi.
Ölüm gibi soğuk bir anı kitabı. Yazarın kanser babasıyla geçirdiği son günleri anlatırken kanserden gözümün önünde tükenen tüm yakınlarımı tekrar tekrar yaşadım. Yazar bazen küçük bir erkek çocuğu bazen bir yetişkin anısını anlatırken babasından yana ne kadar şanslı olduğunu hep vurgulamış. Bazen baba figürünün açtıgı yaralar acıtsa da bazen de o sapasağlam duruşun yokluğu acıtır. İnsan kaç yaşına gelirse gelsin galiba babasının küçük çocuğu oluyor. O küçük çocugun babasının yasını tutması çok akıcı bir dille kaleme alınmış. Hayatta en sevdiğim akrabalarım dayım ve kuzenimi kanserden gözümün önünde vücudunu kemiren bir virüs gibi ölümünü izlediğim için yer yer kitabı okurken duygudaşlık kurup devam edemedim.
Neyse ki babam sapasağlam hep arkamdadır ve hayatım boyunca bunun lüksünü yaşamanın ne kadar büyük bir nimet olduğunu bilerek büyüdüm.
Bundan tam bir ay önce yaşadığım süreçle ilgili arabam elimden alındığı bir gün çalıştıgım iki okul arasında çok üşüdüğüm bir an babam aradı, çok üşüyorum dedim ve 700 km yoldan ertesi gün geldi. Bana olduğu gibi hala çocuklarıma da babalık yapan canım babam iyi ki var. Yazarla bu konuda duygudaşlık kurduğumda babamın küçük kızı olarak yokluğunu kabullenme fikri bile içimi acıtıyor.
Babası tarafından sevilmeyen çocuklar gibi çok sevilen değer verilmesini ne olduğunu bilen kızlar da lanetlidir. Gerçek sevgiyi bilerek büyüyen insanlar her şeyin azıyla yetinir ama sevginin sahteliğiyle asla tatmin olmaz.
Ve bazı kadınların avucuna anne olurken babalık sessizce bırakılır!!!
