Hatice Kübra
@htkbr
Tek başınalığın yolcusu
Yaşamak debelenir içimde kıvrak ve küheylan
beni artık ne sıkıntı ne rahatlık haylamaz
çünkü ben ayaklanmanın domurmuş haliyim
Yürüsem rahmet boşanacak
ve sana bir karşılık vereceğim
Sanırım gerçeklik algımdan şüpheye düştüm.Hayatımın zirve noktası,en heyecan verici noktası olarak düşündüğüm,kendimi inanılmaz canlı hissettiğim o dönem meğer gerçek değilmiş.Şimdi fark ediyorum ki aslında hepsi mani atağının getirisiymiş.
Nedense insan yaratılış itibariyle tuhaf bir varlıktır. İstediği birçok şeyi elde eder fakat onları elde ettikçe hırsı artar.
Aynaya baktım. Karşımda bir insan yüzü vardı. Kırılgan, yaşayan, sevilen, geçici bir yüz. Cildimi yakından inceleyerek siyah nokta aramadım. Kâküllerimin kabarıklığıyla da uğraşmadım. Görünümüme dair hiçbir şey düşünmedim. Dümdüz aynaya baktım. Karşımda bana bakan gözlere diktim gözlerimi ve kendi kendime "ah zavallım, zavallı çocuk" diye düşündüm. Sanırım ilk defa yüzümü bu şekilde gördüm. Bütünüyle...
Ailem ve arkadaşlarım için nadir bulunan bir eşya gibiyim.Ben de kendimi özel hissediyorum.Zamanım daha değerliymiş gibi geliyor.Önemli olduğumu düşünüyorum.Üstümde bir ağırbaşlılık,özgüven var.