Hiba
@htrying
Psikolojik danışman
17 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
"Yasta güçsüz ve boş hale gelen şey dünyadır, melankolideyse egonun
kendisi." Sıkıntıda ise her ikisinin de güçsüz ve boş hale geldiğini
ekleyebiliriz.
Reklam
Kesinlik taşıyan bu saptama, sezgisel bir kabulü beklemektedir; ancak içimizden "nereden biliyor ki" sorusunu sormak da gelebilir. Psikanalizle daha ilgili, net bir soru da, "Bu saptamanın doğruluğuna inanmakla tatmin edilen istek nedir?" olacaktır.
Ancak Winnicott burada anlaşılma isteğini idealize eder; çünkü çocuğun kendi nezdinde hep yeniden kurmaya çalıştığı -ve zaten hep var olan- diğer şey, kendi opaklığıdır. Sükunet, bir meydan okuma gibi, doğru tanıma düşüncesini besler ve kışkırtır.(Winnicott'un Hakiki Benlik nosyonu, doğru tanıma olasılığını, ona bir hedef saptayarak ifade eder; bu, terimleri besleyen totolojidir.) Böylelikle Winnicott'un bakış açısına göre, erken gelişmiş zihnin bir işlevi de, bu tür bir tanıma arayışı içindeki arzulayan benliği, fantezi düzeyinde korurken bir yandan da sükuneti sağlamaktır. Arzulayan benlik, öteki tarafından yanlış tanınmak yüzünden yıpratılmak korkusuyla tecrit edilir. Sükunet, kendine özgülüğün sahte biçimlerinden pek derin bir zevk almayan, sıradan benliğin duygulanıma açık özünün travmatik, sömürücü bir tarzda ayartılmasına dair deneyimin tekrarını engelleyecek biçimde düzenlenir.
Ancak, Winnicott'a göre gelişimin ahlaka hizmet etmek adına gerçekleşmediğini, aksine ahlakın gelişime hizmet adına bulunduğunu belirtmekte de yarar vardır. Çocuğun kendi ahlaki değerleri, tıpkı semptomatolojisi gibi, ancak bu değerler onun büyümesini koruduğu sürece geçerlilik taşır. Yani, kişisel gelişim, belirli bir ahlaki oportünizmi gerektirir. "Ahlak anlayışından yoksun kişiler," -dikkat edilirse, bir ahlak anlayışı demiyor Winnicott- "gelişim süreçlerinin ilk evrelerinde, suçluluk duygusu kapasitesinin gelişmesine imkan tanıyacak bir duygusal ve fiziksel ortamdan mahrum kalmış insanlardır." "Bireyin içinde," diye yazar Winnicott, "anneyle ilgili olarak yavaş yavaş suçluluk duygusuna dair bir kapasite gelişir ve bu kapasite, verilen zararları tazmin etme fırsatıyla çok yakından ilgilidir."