Hiba
@htrying
Psikolojik danışman
17 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Herkeste var olan bir şeyi özlediğiniz ya da her şeyin dışında kaldığınızla ilgili genel bir algıya sahip olabilirsiniz. Bir şeyler doğru gitmeyebilir ancak bunun ne olduğunu isimlendirmek oldukça zor gelir. Bu durum sizin bir şekilde hayattan kopuk, bağlantısı kesilmiş gibi yaşamanıza neden olur. Hâlbuki hayattan zevk almanız gerekir.
insanın bir şeye dokunması demek, kendisini o şeyle ilişkili bir duruma sokması demektir.(gözlerinizi kapayın, odada dolaşın, dokunma duygusunun durağan, sınırlı bir görme biçimine dönüştüğüne dikkat edin.) Tek bir nesneye değil, nesnelerle aramızdaki ilişkilere bakarız her zaman.
"Yasta güçsüz ve boş hale gelen şey dünyadır, melankolideyse egonun
kendisi." Sıkıntıda ise her ikisinin de güçsüz ve boş hale geldiğini
ekleyebiliriz.
Kesinlik taşıyan bu saptama, sezgisel bir kabulü beklemektedir; ancak içimizden "nereden biliyor ki" sorusunu sormak da gelebilir. Psikanalizle daha ilgili, net bir soru da, "Bu saptamanın doğruluğuna inanmakla tatmin edilen istek nedir?" olacaktır.
Ancak Winnicott burada anlaşılma isteğini idealize eder; çünkü çocuğun kendi nezdinde hep yeniden kurmaya çalıştığı -ve zaten hep var olan- diğer şey, kendi opaklığıdır. Sükunet, bir meydan okuma gibi, doğru tanıma düşüncesini besler ve kışkırtır.(Winnicott'un Hakiki Benlik nosyonu, doğru tanıma olasılığını, ona bir hedef saptayarak ifade eder; bu, terimleri besleyen totolojidir.) Böylelikle Winnicott'un bakış açısına göre, erken gelişmiş zihnin bir işlevi de, bu tür bir tanıma arayışı içindeki arzulayan benliği, fantezi düzeyinde korurken bir yandan da sükuneti sağlamaktır. Arzulayan benlik, öteki tarafından yanlış tanınmak yüzünden yıpratılmak korkusuyla tecrit edilir. Sükunet, kendine özgülüğün sahte biçimlerinden pek derin bir zevk almayan, sıradan benliğin duygulanıma açık özünün travmatik, sömürücü bir tarzda ayartılmasına dair deneyimin tekrarını engelleyecek biçimde düzenlenir.