Hiba
@htrying
Psikolojik danışman
17 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Yaşam sorunlarını omuzlarken bende de zaman zaman kendini
duyuran saf ve uçarı yaratıcılığın, bir ata mirası olduğu konusunda
yavaş yavaş bilinçlendim. Ruhumda, en çetin, en kasvetli girişim-
leri yürek hafifliğiyle omuzlayacak bir neşe vardı. Bu, dünyaya ba-
kışımdaki alçakgönüllü sevinçlerin de kaynağıydı.
Hayatımın bir döneminde Sartre’ı okumuş ol-
manın cezasını çekiyordum “insan her davranışında, insanlığın
tümünden sorumludur." der egzistansiyalistler. Allah’ın zavallı bir
kulu olan ben, bu tür sorumluluk iddialarıyla nasıl da gülünç ol-
muştum.
Marx'ın ünlü sözünü hatırlıyordum. Tarihte her şey iki
kere olur. İkinci kez yinelendiğinde, tarih olayları komedi olarak ce-
reyan eder. O an yaşadığım korkunç şeylerin komedi olup olmadı-
ğını; comedi ise, kanlı bir komedi olduğunu düşünmeye başladım.
Beynim çağrışımlarla doluydu. “Komedi” sözcüğü, Dante’nin ilahi
Komedisi’ni anımsatmıştı. Üç aşamalıydı İlahi Komedi. Cehennem,
Araf, Cennet. Şu an Cehennem’deydim. Cehennem’i aşıp Araf a ve
Cennete ulaşabilecek miydim? Ne yapmış, ne suç işlemiştim de bu
cehenneme atılmıştım? Ömrümde bir an bile kimsenin kötülüğünü
istememiştim. Vicdanımı yoklayarak bütün hayatımı yeniden göz-
den geçirdim. Hayatımın bir döneminde âsi olmuş, aileme karşı gel-
miştim. Ama bu, gizli güçlerin bilerek başıma ördükleri şartlı bir
oyundu; benim iradem dışında hazırlanmış, sentetik bir kaderin
parçasıydı. Allah bu kadar zulme razı gelir miydi? Fatiha suresini
okumaya başladım. Bu beni biraz yatıştırmıştı. Korkmamam gerek-
tiğini, Allah’ın yardım edeceğini, yeryüzünün bütün iyi insanlannın
benden yana olduklannı düşündüm.
Puan vermedi·304 syf.·
2025 15. kitabı
