Zamanla seni dönüştüren o kişiyi bilinçli ama kontrol edemeyerek, teslimiyetle yaşayacaksın. Bunun ilk aşaması kesinlikle gerçeği saf özüyle kabul etmektir.
Bu boğucu ama artık nefesin önemsiz kaldığı bir evre.
Yemeklerinde eski saflığının ukdeleri tadacaksın.
Hoşuna da gidecek, saflıkla görmüşlüğün çelişkisini hissederken.
Anladığın için keyiflenecek, anladığın için son gibi hissedeceksin.
Buna hayat denir.
Ben kaçmak için elimden geleni yaptığımda, çoktan bu girdapta olduğumu biliyordum.
İyi ve kötü, doğru ve yanlış açısına sahip değilim. Hayat sadece olandan ibarettir.
Sen sahipsen ve buna rağmen ne dediğimi anlıyorsan aslında sen de sahip değilsin.
Ortak bir nokta, ender bir paralel.