"Nasıl hissettiğini biliyorum. Sanki dünyada hiçbir zaman hiç ışık olmamış gibi karanlık. Sanki için bir boşluktan ibaretmiş gibi. Ufacık bir şey hissetmek istiyorsun. Herhangi bir şey. Acı duyabilsen, en azından hayatta olduğunu anlayacaksın. Ama hiçbir şey hissetmiyorsun. Ve merak ediyorsun; bir insan nasıl hem çoktan ölmüş hem nefes alıyor olabilir?"
Kaladin'in endişeleri hafiflemeye başladı ve karanlıkların en kötüsünü geride bıraktı. Her seferinde sonunda ışığa çıkmayı başarıyordu. Bunu karanlığın ortasındayken hatırlamak niye bu kadar zordu?