Hülya
@hul_ya_
58 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Esra Kahya’dan okuduğum üçüncü kitap olan “Bir İntihar Çok Ölüm” aslında bundan 5 yıl önce basılmış çok başarılı bir ilk roman. Öyle ki bu başarısını 2021 yılında Ahmet Hamdi Tanpınar Edebiyat Ödülü’nü kazanarak kanıtlamış.
“Kambur” adıyla yayınlanan bu ilk ve tek baskı, şanslı bir azınlık tarafından okunarak dilden dile anlatılırdı. Nihayet geçen cuma itibariyle yepyeni ve geliştirilmiş bir versiyonu bizlerle buluştu ve bu sayede iyi bir roman okuyabilmenin keyfine varabildik.
Diğer kitapları ile kalbime taht kuran, hikaye anlatıcılığı ile mest eden, en trajik anlarda bile nüktedan dili ile gülümseten sevgili Esra Kahya, daha ilk kitabıyla muazzam bir iş ortaya çıkarmış.
Başta ailesi olmak üzere toplum tarafından dışlanan kambur Acibe’nin intiharı ile başlayan ve bu intihar ile ailenin bilinmeyen sırlarına uzanan müthiş bir kurgu okuyoruz. Anne, baba, eş, sevgili, evlat olabilmek üzerine pek çok sözü olan, görünen marazlar ile görünmeyen arazlar arasında ince sızılı bağlantılar kuran ilişkilerle sınanıyoruz.
“Tepsideki Melek” için atılan tohumları fark etmek ve olayları her karakterin kendi gözünden görebilmek mükemmeldi. Finalde yüksek düzeyde devam kitabı sinyali alıyor olmam doğru bir tespittir umarım zira bu hikayede bir okur olarak bilmemiz gereken daha çok şey olduğunu düşünüyorum.
Makul bir saatte başlasam tek solukta okuyacağım, merak duygusunu epey diri tutan, elimden bırakamadığım şahane bir kitap okudum. Tıpkı diğer Esra Kahya kitaplarında olduğu gibi…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bahadır Cüneyt Yalçın’ın yepyeni kitabı “Yine Şapşallar” isminden de tahmin edilebileceği üzere ilk öykü kitabı “Şapşallar”ın izinden ilerleyen ve o kitaptaki öykülerin niteliğini taşıyan bir kitap.
Toplam 17 öyküye yazarın şahsi bir ek olarak dahil ettiği “Mizah Korteji” isimli-ki en sevdiğim bölüm oldu- öykü/anlatı barındıran kitap, okuruna son derece akıcı bir anlatım sunuyor.
Öykü sayısının fazla olması, hepsinin mizah içerikli olması ve mizah içeren edebiyatın kolay bulunmaması sebebiyle ben BCY öykülerini zamana yayarak ve diğer kitaplarımın arasında okumayı tercih ediyordum ki “Yine Şapşallar” buna izin vermeyerek bir solukta kendini okuttu.
Birbirinden keyifli öyküler arasında en sevdiklerim “Kurbağa ile Kasis” ve “Çok Uzun Saçlı Kovboy” oldu. Bir kez daha anladım ki ben BCY’nin uzun öykülerini ve gündelik hayatla, dramaya yerleştirdiği incelikli mizahını çok daha fazla seviyorum.
Hele son bölümde yer alan ve yerli/yabancı mizah ustalarına bir saygı niteliğinde olan “Mizah Korteji”ne bayıldım.
“Aklımın yemyeşil bahçesidir,dünyevi cennetim mizahtır.” diyen @bahadircuneytyalcin , iyi ki varsın ve bizi mizahınla buluşturarak yüzlerde tebessüme neden oluyorsun
Georgi Gospodinov’un son kitabı “Bahçıvan Ve Ölüm” tüm okuma listemi alt üst ederek, okumakta olduklarımı da yarım bıraktırarak kendine yer açtı ve benim açımdan bu yıl okuduğum kitapların zirvesine yerleşti. Gospodinov romanlarını hep çok sevmişimdir ama bu kitabını o kadar çok beğendim ki resmen okumaya kıyamadım. Yazarın, babasının ölümünden yola çıkarak kaleme aldığı birçok anı ve duygu barındıran oldukça kişisel bir hikaye bu. Ama yazarının tabiriyle kelimelere bürününce artık ona ait olmaktan çıkıyor ve kurmacanın düzenine girerek okuruyla buluşuyor. Ve yine yazar “bu kitap ölüm hakkında değil, sona eren bir hayat için duyulan hüzün hakkında” derken karşılaşacağımız duygu yüklü satırlar bakımından bizi uyarmış oluyor. Altı çizilecek ve üzerine düşünülecek o kadar çok satır, kimisi tanıdık kimisi ise tanışmak istemeyeceğimiz türden o kadar çok duygu durumu var ki kitapta hepsini mest olarak okudum
Ertuğ Uçar’ın kitaplarını ve anlatımını o kadar çok seviyorum ki yeni bir kitap çıkarmasını çok uzun zamandır bekliyordum. “İstanbulin” çıkar çıkmaz edindim aslında ama keyifli bir zaman diliminde okumayı tercih ettim, baktım öyle bir zaman olacak gibi görünmüyor bir solukta okumaya karar verdim. Bir şehri tanımanın en güzel yolunun yürümek olduğunu söyleyen yazar bizi de peşinden sürükleyerek İstanbul sokaklarında dolaştırıyor. Denk geldiği olaylar, mimar olmasından kaynaklı yaptığı gözlemler ve kitabı süsleyen o eşsiz eskizlerle, İstanbul’un bilinen ve bilinmeyen yönlerini bize gösteriyor. Hacimli bir kitap olmasına rağmen iki günde müthiş bir zevkle okudum. Yeni bir kitabı çıkana kadar âdeta bir emniyet sibobu niyetine sakladığım “Dünyayı Seyretmek İçin Bir Yer”i sonunda okuyabilirim. Böylece tüm külliyatı bitirmiş olacağımdan yeni kitaplar için çok beklememeyi umut ediyorum
Ender Özdemir’in ilk kitabı olan “Zihinsel Dokunuşlar” ana karakteri Evren’in etrafında şekillenen olaylar zinciri ile zihnin karmaşık yanlarına, insani ilişkilerimizin eylemlerimize ne derece etki edebileceğine ve seçimlerimizin bizi nelere sürükleyebileceğine dair çok sürükleyici bir anlatı sunuyor. Kitabın oldukça başarılı bir kurgusu ve bir o kadar da yalın ve akıcı bir anlatımı var. Bölümlere eşlik eden film ve kitap alıntıları, satır aralarına ustaca yerleştirilmiş varoluşsal sorgulamalar ve hukuki detaylar ile gerçekten incelikli bir iş çıkarılmış. Kitaba dair sevdiğim bir diğer yan ise iki finale sahip olması. Okura bırakılmış sonları her zaman severim, ister kitap bittiğinde kendi zihninizde oluşturduğunuz final ile kalabilir isterseniz de bir sonraki bölümü okuyarak her şeyi netleştirebilirsiniz. Son dönemde okuduğum en keyifli kitaplardan biri oldu
