Travmalardan arınmak diye bir şey yok. İrili ufaklı yarıklarımızla yaşamaya devam edeceğiz. İnsan olmak, biraz da yarıklarımızla, kırıklarımızla, çatlaklarımızla yola devam etmek demektir. Yola devam ederken yine karşımızda iki seçenek var; yarıklarımıza, kırıklarımıza ve çatlaklarımıza sahip
çıkmak veya onları görmezden gelmek. Eninde sonunda sahip çıkmak bize iyi gelecektir, ama bir süre yok saymaya ihtiyacınız varsa kendinize çok yüklenmeyin.
Ailemize karşı tavrımız, onlarla ilgili hislerimiz çoğu zaman kendimizle ilişkimize dair de ipuçları verir. Beğenin veya beğenmeyin, sevin veya sevmeyin, ailelerimiz ilk gerçekliğimizdir. Ne kadar onların ötesine büyümüş olsak da, ne kadar özgürleşip kendi sesimizi bulmuş olsak da, en dipte, derinde onlar yatar. Onlar bizim bu dünyada başlangıç noktamız, sıfır noktamızdır.