Eh, belki de daha iyi toparlayabilirdin gene de esas konuyu dile getirebildin.
Şimdi sıra onda.
Gülümsüyor. Gamzeleri var. Daha da fazla hoşuna gidiyor.
Reklam
Biçimi ve anlamı olmayan hayatla savaştığın gibi rüyalarınla da savaşıyor, olması gerektiğine inandığın bir motif, seni ne yöne götüreceğini bilmediğin bir kitabı okumaya başladığında beklediğine benzer bir akış bekliyorsun.
Kitabı yere fırlatıyorsun, sana kalsa pencereden fırlatacaktın; keşke panjurun şeritleri arasından geçseydi de tutarsız sayfaları lime lime olsaydı, cümleler sözcükler biçim birimleri ses birimleri bir daha asla bir söylem oluşturamayacak şekilde dört bir yana savrulsaydı; camdan atacaktın ya, keşke camlar kırılmaz cinsinden olsaydı da fotonlarına, dalgalı titreşimlerine, kutuplaşmış renk tayflarına bölünseydi; keşke duvardan geçseydi de, betonun atomları arasından süzülürken kendi molekülleri atomlarına ayrılsaydı, elektronları nötronları nötrinleri ve en küçük zerresine bölünseydi; telefon tellerinden geçseydi de elektrik uyarılarıyla, bilgi akımıyla, ses kalabalığı ve gürültüyle allak bullak olsaydı ve baş döndürücü bir dağıntı içinde çözünseydi.
Besbelli: Bunlar hep işlenen konulardır, metin zamanın dalgalanışını dile getirmeye yarayan bu hareketli kalabalıkla dokunmuştur.
"Buraya geldiğimde ilk düşüncem şu oldu: Düşüncemi öyle zorladım ki, zaman geriye doğru tam bir tur attı: İşte ilk yola çıktığım istasyondayım gene, o gün nasıldıysa, bugün de hâlâ öyle; hiçbir değişiklik olmamış. Sahip olmuş olabileceğim bütün hayatlar buradan başlıyor: Sevgilim olabilecekken olmamış genç kız burada, aynı saçlar, aynı gözlerle..."
Reklam