Neticede yaşadığınız her şey, çekilen bütün o acılar, yapılan bütün hatalar, hayatı oluşturan daha büyük bir bağlamın parçalarıydı, oraya giden bir seyahatteki istasyonlardı.
Kendiyle dost olmanın teşvik ettiği ikinci nokta, kendine dikkat etmektir. Benlik, başka birisinin meselesi değil, benim birlikte yaşamam gereken bir şeydir, günün 24 saati, yılın 365 günü, son nefesime kadar. Başka herkes benim (kendisinin değil) Ben’imle ilişkisinde bir mola verebilir, ben veremem.
Eğer bütün hayatımı yaşanmamış ihtimallerin narkoz uykusu içinde geçirmek istemiyorsam, içimde uyuklayanları gün ışığına çıkartıp çıkartmayacağıma karar vermem gerekir.