İnsan kendini yaşayamadığı bir yerde huzur da veremez huzur da alamaz. Mutlu da edemez mutlu da olamaz.
Merhamet keskin bir kılıç; merhamet gösterenin kabzasından tuttuğu ama karşı tarafı yaralayan bir kılıç.
Bu dikenli, sevgisiz ortamlara alışkındik hepimiz, plazalarin insan ruhunu öldürdüğü, herkesi robota çevirdiği gerçeğini çoktan öğrenmiştik. Eğer ortaçağ şövalyelerinin demir zırhları gibi, görünmez bir aldirmazlik zırhı giymezsen, buralarda barinmana olanak yoktu.
Belki de her şeyini yitiren bir insanın son sığınağı insan onurudur, elinde kalan tek şey budur.
Dünyanın ömrü ile kendi ömrüm arasındaki orantısızlığın verdiği rahatsızlık, güneş çarpması gibi sersemletici bir etki yapıyor üzerimde.