Sema
@hzsema
Ne zaman düşsem bu yalnızlığa, kitaplar koştu hep yardımıma
183 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
"Herkes kendi küçük ve mahrum saadetini bile çok görüp elinden nesi varsa almakta birleşmiş gibi mustarip olarak, vapur uzaklaştıkça ve uzaklaşarak o kadar sevilmiş ve mesut olunmuş yerleri hem gösterip hem acı acı elinden alır gibi uzaklaştırdıkça öfkesinin acıyla bir kin haline çıktığını fark ediyordu."
"Fakat her şey boş değil mi? Ne olsa, ne yapılsa kış gelmeyecek mi? Ya gelinceye kadar… Hiç mi, hiç mi bir şey yapılamaz? Böyle görerek, anlayarak, bile bile hayat ve saadetten vazgeçmeye tahammülden başka bir şey mümkün değil mi?"
"Böyle, hiçbir saadet gelmeden, daha henüz beklerken, hele hayatının nasıl gafil geçmiş olduğunu anladıktan sonra, artık bir şey yapmanın da mümkün olmadığını görerek, böyle çürümek, bitmek ona pek insafsızca, pek acı geliyordu."
" 'E, sonbahar bu… Artık bu kadar güzellik ve sıcaklık verdikten sonra! Eylülden daha ne beklenir. Eylül malum ya hüzün ve matem ayıdır.'"