Sena Durur
@i_am_sena
İnfilak etmemek için yazar..
psikoloji
23 okur puanı
Nisan 2022 tarihinde katıldı
Satırları Topla, Gözlerinde Ufala

BySenanur Durur
4 Mayıs 2021
7
5
Facebook
Twitter

İnsan cevaplamaktan korktuğu her sorudan kaçmakla, bilmediği topraklardan adımlarını kaçırmakla, kendisinin kıyısında durmakla meşhurdur. İnsanın kendisine ulaşması, iç’e konuşması kolay değil. Mesela sen Ormangülüm; kendi sesini kendine duyuramamakla tanınıyorsun yeryüzünde. Üstelik senin bir adın da Asude…
İnsan saatlerce oturabilir bir aynanın karşısında. Yürüdüğü yolların ayaklarında bıraktığı izleri seyredebilir. Dokunduğu duvarların dokusunu yeniden hissedebilir ellerine bakarken. Bakışları sol omzunun üstünde gezdiği anlarda tanıdık bir sızı acıtabilir içini. Yüzüne bakıp hikayesini okuyabilir çizgilerinde. Ama hiçbir aynada kendisinin karşısına oturup gözlerinin içine bakamaz insan. Çünkü gözlerin kulakla duyulmayan bir sesi vardır. İnsan gözlerine baktığında kalbinin konuşmasını dinlemeye başlar. Mesela sen Ormangülüm; kendi bakışlarını kendi gözlerinden kaçırmakla, kalbine sağır olmakla tanınıyorsun yeryüzünde. Senin bir adın da Ahraz hem de…
İnsan biriktirdiklerine rağmen devam eder. Toplasa, albümleri dolduracak fotoğraflara ve fotoğraflarda biriktirdiği gözlerine rağmen yeni bir şeyler görmeye devam eder. Kulağına değen veda konuşmalarına, yarım kalmış seslere rağmen yeni bir şeyler duymaya devam eder. Kırılan hayallerine, biten baharlara, defterlerde kuruttuğu güllere rağmen ummaya devam eder. Sen tüm biriktirdiklerinle, kendine sakladıklarınla, içinde çoğalttıklarınla koca bir kalabalığa gerçek bir bütün olduğunu haykırmaya yeltenirsin. Cesaretini sunmak istersin; tüm biriktirdiklerine rağmen devam ettiğini görsünler istersin. O anda kaçtığın soru yakalar seni. İnsanın nasıl devam edebildiğinin yanıtını vermeni ister…
İnsan biriktirdiklerine rağmen devam
Sena Durur
Teşekkür ederim.
Okuyanlara iyi gelir umarım..
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yaranın Üstündeki Kabuğun Altında Kalanlar

BySenanur Durur
22 Mart 2021
0
2
Facebook
Twitter

Ormangülüm, hayatları da elleri gibi insanların. Eller ki, kendisine uzanacak bir başka eli bekler hep. Hayat, bir yolculuk. Bu yolculukta herkesin iyi kötü bir koltuğu var ama mesele insanın kendi koltuğu değil. Yanı boş kalsın istemiyor kimse. Cam kenarında oturmak ve manzarayı seyretmek güzel ama gözlerini koridora çevirdiğinde kendisine bakan gözleri arıyor insan..
Eller ki, bir başka ele alışırsa yalnız başına ısınamıyor bir daha. Ruhlar da öyle ya. İnsan, ruhu üşümesin diye saklıyor kendini diğer insanlardan. Üşümenin tehlikeli bir nihayeti var çünkü. Üşümek, ellerdeki ve ruhtaki çizikleri belirginleştirir.. Ormangülüm, beni gövdende sakla. Hayatın rüzgârı sert esiyor; ruhumdaki çiziklerden korkuyorum. Keskinleşen her çizik bir yaranın yeniden kanayacağını haber verir çünkü. Üstelik yeniden kanayan bir yara nasıl tedavi edilir, bilmiyorum…
Eller ki, havada kalmaya alışmıştır. Ayakları da öyle insanların. Adımlarını yere sağlam basamıyor kimse. Hayatlar; pamuk ipliğine bağlı, havada asılı kaldı. Bunu da sen öğrettin biliyor musun? İnsanın hayatını dışarıdan izlemesi de mümkünmüş. Bin yıldır havada asılı kalan hayatımı seyrediyorum. Bin yıldır gözlerim ellerimde. Ellerim, havada kalan, üşümüş ellerim..
Bir sen bomboş bir elin havada kalması nasıldır bilmezsin. Senin ellerinin düğümü bir mektup olarak kalacak hep. Bir ayaz sabahı; güneşin elindeki sayfaya tuttuğu cılız bir ışık.. Harf harf göreceksin gözlerimi. Bazı kelimelerde ne yazıyor çözemeyeceksin, tıpkı benim de ellerimdeki düğümü çözemediğim gibi. Bazı kelimelere bir ıslaklık düşmüşte dağıtmış mürekkebi. Hangi kelimeler ağlatmış beni, bilemeyeceksin.
İnsanın ruhundaki çizikleri yok edecek ütülü sözler
Sena Durur
Teşekkür ederim.
Okuyanlara iyi gelir umarım..
