“Kâbil…” İdris doğru sözcükleri arıyor. “Kilometrekareye bin tane trajedi düşüyor.”
İdris nihayet fişi kabloya sokup da görüntü belirince, Roşi’nin ağzı bir gülümsemeyle yayılıyor. İdris bu tebessümde, otuz beş yaşına karşın dünyayı ne kadar az tanıdığını, onun vahşiliğini, acımasızlığını, sınırsız gaddarlığını görüyor.
Bazı insanların mutsuzluğu, diğerlerinin aşkı hissettiği gibi hissettiğini biliyorum artık: mahrem, yoğun ve karşılık beklemeksizin.
Yaşamında bir amaç bul ve ona göre yaşa, derler. Ama bazen, ancak yaşayıp bitirdikten sonra yaşamının bir amacı olduğunu fark edersin, bu da genellikle hiç aklında olmayan bir amaçtır.
- O zaman neden işe aldınız beni?
Yüzünü bana çevirdi.
+ Çünkü içeriye girdiğin an, hayatımda bundan daha güzel birini görmedim, diye düşündüm.