Fatmagül
@iamfatmagullll
“Ölüler ölü kalmalıdır.”
Evet, yine bir incelemeye hoş geldiniz. Bugün Ötanazi Okulu'na veda ediyoruz. İyi okumalar.
(Spoiler vardır!)
Nerden nasıl başlayayım bilemiyorum. Çok severek okuduğum bir seri oldu Ötanazi serisi. Açıkçası kopmak istememekle birlikte üzülerek yazıyorum bu incelemeyi. Her açıdan güzel bir kitaptı. Sonunda Ötanazi Okulu'na darbe yaptılar ve okulu sonsuza kadar mühürlediler. Çoğu anının geçtiği Drew ve Yeşil'in tanıştığı okul sonsuza dek kapandı. En önemlisi de Yeşil kaybettiği sesini yine Ötanazi Okulu'nda buldu. Emily ve Marcus orada aşık oldular. Kitapta Yeşil'in de dediği gibi bizden çok şey götürdün ama pek çok şeyi de bize armağan ettin Ötanazi. Yeşil sonunda doğduğu ülkesine, annesine kavuştu. Türkiye'ye geldiklerinde mutlulukla karışık ağladım aslında. Çünkü benimde doğduğum büyüdüğüm ve kalbimi topraklarına gömdüğüm İstanbul'dalardı. Duygusallaştım açıkçası ki beni en çok Drew'un Ayasofya'da diz çöküp dua ettiği sahne ağlattı açıkçası. Birbirlerine çok büyük bir sevgi ile bağlı olduklarını gördüğüm için mutluluktan ağladım. Sonra Yeşil kalp ameliyatı oldu. Herşey yoluna girdi Drew'la kavuştular önlerinde hiçbir engel kalmadı. Ama Vanessa bu uğurda kendini feda etti. Vanessa bu hikayenin kurtarıcısı ve en önemli kahramanı benim gözümde. İyisi ile kötüsü ile Ötanazi serisi çok farklı bir boyuta ulaştı benim için. Asla pişmanlık duymadığım bir seri oldu. Sevgili yazarım Maral Atmaca'ya bu güzel seri için ayrıca teşekkür ediyorum. İncelememi okuduğunuz için çok teşekkürler. Kitaplarla kalın sağlıcakla kalın.
Reklam
Selamlar, Yine Ötanazi Okulu incelemesi ile gelmiş bulunmaktayım. Başlayalım o halde.
(Spoiler vardır!)
Ötanazi Okulu - 3
Evet aslında bitireli 3 gün falan oldu ama okul telaşesi vesaire derken incelemeyi yazamadım. Seride en az çizip post-it yapıştırdığım kitap şuanda. Aslında ciddi manada sürükleyiciydi en basitinden Yeşil babası ile yüz yüze görüştü. En baştan almak gerekirse Okuldan Emily ve Deborah ile kaçtıklarında başaramayacaklar sandım. Oysaki düşündüğümden de iyi dayandılar. Sonra zaten Drew ve Marcus'un ailesi ile tanıştık. Annaless gerçekten çok iyi bir anne ve çok tatlı bir kadın aşırı hoşuma gitti kısaca. Ayrıca Drew beni bu kitapta ufak ufak sinir etti. Yeşil'in ailesi de gayet samimi. Babası düşündüğüm gibi korkunç biri çıkmadı aksine çok iyi kalpli bir adam. Sonrasında zaten Yeşil ve Emily Marshall kardeşlerin şirketine asistan olarak geldi. Ardından Yeşil'i FBI ajanı götürdü ve bir anlaşma yaptılar. Yeşil Ötanazi Cehennemine tekrar gitmeden önceki son günlerini Drew'la geçirmek istedi ve çok güzel vakit geçirdiler. Bu kitapta Yeşil'in geçmişine daha da hakim olduk aynı zamanda aile konuları da ön plandaydı ve serinin en sakin giden kitaplarından biriydi açıkçası ama yinede olaylar çok çabuk gelişti. En son zaten Ötanazi Okulu'na Yeşil, Emily ve Drew geri döndüler. Aslında beni 4. Kitaba başlamam için en çok iten son sayfalardı çünkü olayların en patlama noktası son sayfalarda yaşandı. Bayıla bayıla okudum Ötanazi Okulu cidden çok ilginç bir seri ve her sayfası ayrı bir olay. Maral Atmaca'nın yazım dili su gibi akıp gidiyor zaten. Kesinlikle Okumanızı tavsiye ederim incelemem buraya kadardı. Yazılarımı okuduğunuz için teşekkür ederim. Sağlıcakla kalın.
Selamlar, Öncelikle yeni yılınızı kutlarım bugün 2023'ün okuduğum son kitabının incelemesini yazmak istiyorum. İyi okumalar
(Spoiler vardır!)
Ötanazi Okulu - 2
Evet, aslında daha erken biteceğine canı gönülden inandığım lakin sınav haftama denk geldiği için birazcık elimde süründürdüğümü hissettiğim o kitap yani Ötanazi 2 . Çok güzel bir kitaptı ciddi manada çabuk bitti aslında ama daha kısa sürede bitirebilirdim bence. Yazım dili zaten okutuyor kendini. Sadece konu birazcık depresyona soktu beni ya da zaten giresim varmış birazcık bahanesi oldu. Kitabın son 50 sayfası o kadar zordu ki benim için... Epey bi ağladım sonunda. Ama olsun 3. Kitaptan çok ümitliyim. Ayrıca serinin ciltleri arasında açık ara en beğendiğim bu kitabın cildi oldu. Konu olarakta aktı gitti zaten yazarımın ellerine sağlık. Bu sefer pek uzatmayı düşünmüyorum çünkü daha seri henüz büyük bir boyut almadı ama olaysız bir bölüm yok kitapta onu da söylemeden edemeyeceğim. Umarım okursunuz. İncelememi okuduğunuz için çok teşekkür ederim. 2024 hepimize sağlık ve mutluluk getirsin. Sağlıklıcakla kalın.
Merhabalar bugün yeni başladığım Ötanazi Okulu serisinin ilk kitabının incelemesini yazmak istedim. Şimdiden iyi okumalar.
(Spoiler vardır)
Ötanazi Okulu - 1
Evet nereden başlayacağımı asla bilmiyorum ve büyük ihtimalle lafı dolandıracağım. Aslında çok ani gelişti bu seriye başlama durumum. Normalde aklımda farklı bir seri vardı ve son anda fikir değiştirerek başladım. Ama o kadar iyi yapmışım ki gerçekten. Çünkü kitap kendini okutuyor ve fazlasıyla akıcı. Reading Slump'ta gibi hissettiğim bu dönemde benim için çölde bir vaha oldu açıkçası. Çünkü 54 günde bir kitabı zor bitirdiğimi ve elimde süründüğünü hissettiğim günler oldu. Açıkçası çok güzel bir başlangıç kitabıydı benim için. Yazarın Yaralasar serisini de okumuş biri olarak söylemeliyim ki ilk kitapta asla sıkılmazsınız. Olaylar Amerika'da gelişiyor ve Seri Katil olan Drew Bruce Marshall'ın, Ötanazi Okulu'nda mahkûm olan Yeşil Başar'ın Kalbini alma görevini kabul etmesi ile başlıyor. Yeşil Başar taşıyıcı ve değerli bir kalbe sahip bir kız. Güneşe karşı bile fobisi var ve sadece geceleri dışarı çıkabiliyor. Kalbini yormaması gerekiyor çünkü kalp hastası. Yaşayabileceği en küçük heyecan onu ölüme sürükleyebilecek seviyede. Drew ise soylu bir aileden gelmesine rağmen ne şirket ile ne de ailesi ile ilgilenen bir Seri Katil. O kadar profesyonel ki kurbanlarının birini bile yaşatmamış Yeşil ile tanışana kadar. Yeşil'in babası da Amerika'nın bilinen isimlerinden biri ve Türkiye'de yasak bir ilişki yaşıyor. Bu ilişkisinden de Yeşil dünyaya geliyor. Küçük yaşta annesini kaybeden kızımız aynı zamanda bir kalp ameliyatı sonrası sesini de kaybediyor. Bu olaydan sonra Amerika'ya getiriliyor lakin babası onu Ötanazi Okulu'na yani suçlara karışmış insanların eziyetle öldürüldüğü bir hapishaneye göderiyor ve sonra Drew'dan
Selamlar bugün Gecenin Hikayesi serisinin son kitabının incelemesi ile geldim. Başlayalım o halde.
(Spoiler vardır!)
Gecenin Hikayesi - Amelya
Son kitap... Söyleyecek o kadar çok şeyin varken söyleyememek gibi bitti benim için. Çok ağladım. Serinin en çok ağladığım kitabıydı. Arkadaşlarım bu kitabı dış cildinin siyah olmasından ötürü bana benzetirlerdi, bende ne alakası var falan derdim lakin kitabı bitirdiğimde de anladım ki bu kitap tamamıyla bana benziyor. Kitaplar benim için insanlar gibi, hep de öyle olmuştu. Bana bu seri çok zor zamanımda arkadaş oldu. Tıpkı ilk okuduğum seri olan Asi Çakıltaşı gibi. Aşırı bağlandım sanırım karakterlere ama bağlanımayacak gibi de değildi ki... Neyse birazcık da konusundan bahsetmem gerekiyor. Kitaba başladığımda seri ile ilgili hiç bir şey bilmediğimi tahminleriminde üstünde şeyler olduğunu farkettim. Tabi olayların boyutu çok değiştiği için epey afalladım ve bu beni kendine daha çok çekti. En çok ağladığım sahne Emsal Efnan'ın ölüm sahnesiydi. Maya'nın arkasından ağlayamaması bana çok koydu. Sonunda da çok ağladım. Mutlulukla karışık, çok alıştığım için veda edememe üzüntüsü ağlattı beni. Her vedanın güzel bir yanı vardır ama kitaplara edilen vedaların hiç güzel bir yanı yok benim için. Ayrıca karakterlerle ilgili bir şey söylemem gerekirse Ben direkt Fetih'ten başlarım. Ben Fetih Yargıcı'dan razıyım. Maya'yı hiç bir koşulda yalnız bırakmadı. Zorunda olduğunda bile bir hayat yaşamak istemedi. Ben en çokta bu yüzden bağlandım bu kitaba. Doğru insan acılarına yıldızlar çizebiliyormuş bunu öğrendim. En çok yıprandığım kısım ise Yeşil Yol'dan Maya'nın herkesi çıkarıp, tam Fetih'in elini tutacakken yere yığılması ve dile kolay 4 yıl boyunca, o zihin kapanında, harabelerin içinde, yalnız başına kalıp intihar etmesiydi. Kendimi çok
Reklam