Bilmiyorum; ama, ·s�·vdiğ i r ı i n elinden ölmek' ve 'sevdi ğini öldürmek' çok düşünülmüş -çok işlenmiş- bir ko nudur: Belki, hep suskun ve soğuk -'suratsız'- birşey olan ölüme bir güzellik -hatta bir anlam- aktarmak için düşünülmüştür, bu olanak.
Acaba, temelde, her ilişki, hep, bekleme değil mi - buluş ma, kavuşma, 'halvet' olduğunda bile, bir gelememişlik, ulaşamamı şlık, erememişlik yatmaz mı her ilişkide?
Ve tabii, 'yü r ü m ek' - bu konuda kafaını nasıl bozmuş ol duğumu biliyorsun : y ü r ü m e - b i r 1 i k t e yürüme ...
- Daha ulu birşey bilmiyorum. - Sevişmek bile, bütün ya k ı n l ı ğıyla, yüceliğiyle, güzelliğiyle; ama, patlayan ve sönen tutkusuyla, heyecanıyla, doyu r n uyla, birlikte yürü r n ekten daha üstün değil- hele, bir de, birl i kte gidilecek bir yer (bir amaç, bir erek) varsa ...
Y ürüy ü ş -Ne kavram ama!...