Bıçağın ucundaydı insanların hafızası
"İnsan unutandır
Ve insan unutulmaya mahkûm olandır."
Tanrı söyle derdi o zaman:
Ah!
Bir zamanlar kendimi
Bulunmaz hint kumaşı sanmıştım.
Kaç metredir benim yokluğum?
Benden daha çok var sanmıştım.
Benim yokluğumdan dünyaya
Bir elbise çıkar sanmıştım.
Dünyanın çıplaklığına bakmaya utanmadan
Sonunda ben de alıştım.
Ah.. dedim sonra,
Ah!
"Kaybolmak istemiştim bir zamanlar
Beni kimse bulamazdı
Tanrı'nın arkasına saklansam
O kocamandı, en kocamandı o
Bir kız çocuğunun hayalleri kadar."
"Ve şimdi şöyle dua ediyorum Tanrı'ya:
Olanlar oldu Tanrım
Bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!"
"Yapıştırsam da parçalarını hayatımın
Su sızdırıyordu çatlaklarından."