İbrahim

gök tutup sıktı beni üşüdü kanatlarım oysa ben güvercin değildim dallara kement atıp sabaha sarılmayı bilmezdim yalnızca kar yağarken bembeyaz kesilmeyi göğsüme çiçek sürüp seni beklemeyi bilirdim
Reklam
Cübbemin içinde ne taşısam taşıyayım, beni Allah biliyor.
incinmenin vebali bana ait, toprak yarılsa kurtulacağım çölleri savunacağım toplayıp gelse yıldızlar ordusunu yeryüzü dünya kimin aleyhine çalışmışsa onu galip saymam mecburi menkıbesini arayan bir evliyanın göğsünde ağladım sabaha karşı güneş doğmadan karşı yamacı ıslatan çiy gibiydim, hayret
kafam çok karışık bu aralar, insan kendine hangi sorudan başlamalı
kimdir bu oturanlar halkım ayakta kalmış vatan topraklarında
Reklam