gök tutup sıktı beni
üşüdü kanatlarım
oysa ben güvercin değildim
dallara kement atıp sabaha sarılmayı bilmezdim
yalnızca kar yağarken bembeyaz kesilmeyi göğsüme çiçek sürüp seni beklemeyi bilirdim
incinmenin vebali bana ait, toprak yarılsa kurtulacağım
çölleri savunacağım toplayıp gelse yıldızlar ordusunu yeryüzü
dünya kimin aleyhine çalışmışsa onu galip saymam mecburi
menkıbesini arayan bir evliyanın göğsünde ağladım sabaha karşı
güneş doğmadan karşı yamacı ıslatan çiy gibiydim, hayret