Halbuki ben bu kadar hakikat sever olmak istemiyordum. Hiç bir hakikatin beni ondan uzaklaştırmasına tahammül edemeyeceğimi anlıyordum. Ruhlarımız için en lüzumlu, en kıymetli olan şeyleri birbirimizde bulduktan sonra diğer teferruartı görmemezlikten gelmek, daha doğrusu büyük bir hakikat için küçük hakikatleri feda etmek, daha insanca ve daha insaflı olmaz mıydı?
Belki yazacaklarım yaşadığım kadar acı olmaz ve ben biraz ferahlarım.Birçok şeylerin zannettiğimden daha ehemmiyetsiz,basit olduğunu görüp kendi heyecanımdan utanırım... Belki...
Yaşadığımız, paylaştığımız onca şeyden sonra verilen sözlerden, yapılan planlardan sonra, aynı fotoğraf karesine sığmamışız gibi yabancı olmayı kabul etmekte güçlük çekiyorum…