"Vurma kazmayı ferhad
He’nin dağları mermerdendir
Ve sen kapkara bir gecede
Kendi içindeki dehlizdesin"
Şair bize şunu fısıldar:
Dışarıda deleceğin bir dağ, ulaşacağın bir Şirin ya da kaçabileceğin bir karanlık yok. Karşına çıkan o soğuk, aşılmaz mermer duvarlar tamamen senin ruhunun yansımaları. Hayat boyu verdiğin o büyük mücadele, aslında kendi zihninin çıkışsız ve dar dehlizlerinde kendi kendini tüketmenden başka bir şey değil.
Yani kazmayı nereye vurursan vur, sadece kendi içini kanatıyorsun.
"Kendimden tiksinirken, tam o sırada, seni
Düşünürüm: İçimdeki o karanlık katlar,
Seher vakti yükselen bir tarla kuşu gibi,
Yeryüzünden sıyrılıp gök kapısında şakır:"
"Ama hiç solmayacak sendeki ölümsüz yaz,
Güzelliğin yitmez ki asla olmaz ki hurda;
Gölgesindesin diye ecel caka satamaz
Sen çağları aşarken bu ölmez satırlarda:"
-William Shakespeare
(Sonnet 18)