Yalnız kalır kalmaz Andrey Yefimıç kendini rahatlamış hissetti. Kanepenin üzerinde hareket etmeden uzanmak ve odada tek başına olduğunun bilincine varmak ne hoştu! Yalnız kalmadan hakiki mutluluğu bulmak mümkün değildi.
İnsanların yalnızca sözde acıyıcı ve sevgi dolu olduklarını görüyordum; gerçekteyse –belki kendileri bile bunun farkında değillerdi, ama– hayatın genel akışına teslim olmuşlardı.