"Sen bir kahramansın, Küçük Shannon," dedi Gibsie. Brian'ı güvenli bir şekilde eve kapatmıştık. "Cidden."
"Rica ederim," diye yanıtladım. Artık görevim bittiği ve tam anlamıyla bir yabancıyla yalnız kaldığım için utangaç hissediyordum. "Önemli bir şey değildi."
"Benim için önemliydi," diye kıkırdadı Gibsie.
"Shannon," diye ciyakladı Claire. "Lütfen dikkatli ol. O acımasız bir kedi. Bir anda sana saldırabilir."
"Evet, Shannon." diye onayladı Gibsie. "Dikkatli ol. Sadece annem ve Kav'ın onu tutmasına izin veriyor. Çok tehlikeli."
"Kedin neden bu evde?" diye sordu Lizzie. Herkesin aklındaki soruyu dile getirmişti.
"Kendini iyi hissetmiyordu," diye yanıtladı Gibsie. "Onu yürüyüşe çıkardım."
"Kedini yürüyüşe mi çıkardın?" Lizzie başını iki yana salladı. "Bu çocuğun akıl hastanesine yatırılması gerekiyor."
"Claire ondan intikamını aldı, değil mi?"
"Bilerek olmadı," diye itiraz etti.
"Ah, hadi oradan." Lizzie gözlerini devirdi. "Ağlayarak ona gittiğinde ne yapacağını çok iyi biliyordun."
"Kime?" diye sordum. "Ne yaptın?"
Lizzie sırıtıyordu. "Koşarak gölgesine gitti."
Tek kaşımı kaldırdım. "Kime?"
"Gibsie'ye," diye tamamladı Lizzie.
"Aman Tanrım." Gözlerim parladı. "Ne yaptı?"
"Sence ne yaptı?" diye karşılık verdi Lizzie. "Claire'in onurunu korumak için devreye girdi."
"Yapmadı!"
"Yaptı," diye neşeyle cıvıldadı Claire.
"Jamie'nin burnunu kırdı," diye ekledi Lizzie.
Claire neşeyle içini çekti. "Efsaneydi."
"Ona nasıl baktığını gördüm. Belli ki, Sharon'dan hoşlanıyorsun."
"Adı Sharon değil." Ona pis bir bakış attıktan sonra çantamı toplamaya geri döndüm. "Adı Shannon ve ondan hoşlanmıyorum."
"Bu hileli bir soruydu," dedi sırıtarak. "Sen de büyük bir başarıyla geçtin."