idil️
@idilwashere
enfj
16 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Peki ya Gerard?" Annem her zaman arkadaşımın ilk ismini kullanırdı. "O nasıl?"
"Her zamanki gibi," diye yanıtladım.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsanların hayvanları ve özellikle de köpekleri nasıl incittiğini anlayamıyordum.
Bizim için fazla iyilerdi.
İnsanlar, köpeklerin onlara verdiği sevgi ve sadakati hak etmiyordu.
"İnsanların yaralı olduğunu öğrenmesi konusunda paranoyaklaşma sebebinin, bu durumda oynamaman gerektiğini bilmen olduğunu düşünüyorum."
Kendime engel olma fırsatı bulamadan kelimeler ağzımdan çıkmıştı.
Ama özür dilemek ya da sözlerimi geri almaya çalışmak yerine ses tonumdaki yoğun duygulara şaşırarak devam ettim.
"İyileşme sürecini reddettiğini düşünüyorum ve canının yandığını biliyorum. Okulda topallıyorsun. Bunu biliyor muydun? Her zaman. Başkaları fark etmeyebilir ama ben bunun farkındayım. Neler olduğunu görüyorum ve bunu her zaman yapıyorsun! Vücudunla tehlikeli bir oyun oynadığını düşünüyorum, Johnny. Aslında ne kadar acı çektiğini öğrenirlerse, hiçbir şekilde oynamana izin vermeyeceklerini düşünüyorum."
Tüm bunların nereden geldiği hakkında hiçbir fikrim yoktu ama kelimeler ağzımdan dökülmek için can atıyordu. Ben de dökülmelerine izin veriyordum.
"Bunun çok büyük bir hata olduğunu düşünüyorum, beni eve bırakma teklifini asla kabul etmemeliydim. Bu gece aşırı tepki verdiğini düşünüyorum. Kendi başının çaresine bakma konusunda berbat olduğunu düşünüyorum. Ayrıca seninle bir daha konuşmamamızın en doğrusu olacağını düşünüyorum."
Sesimin yüksekliği yüzünden göğsüm kabarırken kocaman bir nefes verdim.
Yüzüm ateşten yanıyor olsa da içimi döktüğüm için kendimle gurur duyuyordum.
Kasığının yaralanmasından utanıyor muydu?
Onunla birlikte olacak kadar aptal olan herkesle yatıp kalkarken tek yeteneği işsizlik parasıyla kumar oynamak ve karısını hamile bırakmak olan işe yaramaz bir babaya sahip olmayı bir denemeliydi.
"Sorun ne?" Johnny uzanıp müzik setinin sesini kıstı. "Shannon?" Dikkati yolla benim yüzüm arasında gidip geliyordu. "İyi misin?"
"Çok hızlı gidiyorsun," dedim boğuk bir sesle.
"Sakin ol, limitin altında gidiyoruz," diye cevap verse de arabayı yavaşlattı. "Ayrıca iyi bir sürücüyüm. Benim yanımda güvendesin."
"Tamam," diye mırıldandım. Hâlâ saatte yüz kilometreden daha hızlı gidiyormuşuz gibi hissediyordum. "Ama yavaşlarsan kendimi daha iyi hissedeceğim."
Derin bir nefes vererek biraz daha yavaşladı.
Gösterge paneline dokunurken, "Artık mutlu musun?" diye sordu.
Eğilerek hız göstergesini kontrol ettim.
Seksen kilometredeydi.
"Evet," diye fısıldadım. Gergin kaslarım usulca rahatlamıştı. "Teşekkürler."