Eda ilhan
@iedda
Yol’da..
Bir sabah gelecek kardan aydınlık..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Alanım psikoloji ya da felsefe değil, alanım mühendislik. Bu yüzden sanırım kitapta sadece grup terapilerini okurken keyif aldım. Oradaki olaya bakış açıları, sorulan sorular, çözümlemeler çok güzeldi.
Schopenhaur’un öğretilerinin %90 ı dikkatimi çekmedi. Dediğim gibi alanım olmadığı için ya da onun dahiliğinin; dünya adına karamsarlığını, insan sevmezliğini ve kendini beğenmişliğin haklı çıkaramayacağını düşündüğüm için olabilir. Dediğim gibi felsefeci ya da psikolog değilim onlar çok farklı bakacaklardır bu kitaba.
Ama beni bir konuda düşündürttü;
Schopenhaur yalnızlığı seçmiş - her ne kadar bunun sebebi insanları diğer iki ayaklı hayvan görüp kendini dehası yüzünden yüceltmesi olsa da! - kendim için bir düşüneyim dedim, dedim ki bende severim yalnızlığı; kalabalığı tercih etmem, az ama kaliteli insanlar olsun yeter derim. Ama bunun sebebi insanları sevmemem değil tersine insanlar için iyi şeyler düşünürüm, umudum vardır hep. Sonra bir daha bir düşüneyim dedim; senin bu yaptığın dürüstlük değil, eğer insanlar için iyi düşünüyorsan neden yalnızlığı seviyorsun git aralarına karış dedim... Böyle kendi kendime sorular sorarken insanları sevdiğimi ama aralarında bana zararı dokunabilecekler de olduğunu düşünüp konfor alanımdan çıkmadığımı anladım. Önceden “çılgın” diye tabir ettiğim insanların aslında benim yapmadığımı konfor alanından çıktıklarını anladım artık onlara “cesur” insanlar diyorum :)) ama iyi ya da kötü insan değil sadece “cesur” insan. Bu kitaptaki grup terapileriyle-Schopenhaur birleşimi bende böyle bir analize gitmemi sağladı. O yüzden benim için faydalı bir kitap oldu
Gözle görülür sonlar her zaman fren yapmamıza neden olur. İnsanlar Karamazof Kardeşler’in bin sayfasını hızla okur, ta ki geriye beş on sayfa kalana kadar, sonra birden hızını azaltarak her paragrafın tadını çıkarmaya, her ifadenin, her sözcüğün nektarını emmeye başlar. Günlerin azlığı Julias’ın zamana daha fazla değer vermesine neden oluyordu; artık gündelik hayat olaylarının mucizevi akışını gittikçe daha fazla düşünüyordu.
Gençliğin bakış açısından bakıldığında hayat sonsuz derecede uzun bir yolculuktur: Yaşlılıktan bakınca çok kısa bir geçmişe benzer. Gemiyle uzaklaştığımızda kıyıdaki nesneler daha küçük, tanınması ve ayırt edilmesi zor hale gelirler, aynı şekilde olaylar ve etkinliklerle dolu geçmiş yıllarınızı da tanıyamazsınız.
İnsanların oldukları gibi olmalarına izin vermek, olmadıkları şeyi kabul etmekten iyidir.