rana
@iknow
1 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
*Tek başıma kapalı bir odada kaldığımda bile birinin beni izliyor olduğu düşüncesiyle hareket Ederim. Hiçbir zaman gerçekten özgür hissetmedim. Kişiliğim sadece kafamda konuştuğum bir şekilde var ve ben onu bile duyan vardır diye kendimden mahrum bırakıyorum. Sanırım benliğimi bilmek bu huylarımı bırakmadığım sürece gerçekleşmeyecek. Robot olmak istemedim Lakin insanların yaptığı ve benim kötü olduğunu düşündüğüm her şeyden o kadar uzağım ki, bunların içinde sosyalleşmek Ve kendini sevmekte var, aslında robot olmuşum. İnsanlara yardım edersem Eğer kendime iyilik yapacağımı düşünmüştüm bu yüzden herkese hayata bir kere geldiğine dair konuşmalar yaptım ama asla bunu kendime hatırlatmadım. Duygularımın çokça farkında oldum ve bu farkındalık onları kontrol etme isteğine Dönüşünce işler çığırından çıktı. İnsanları bile kontrol etmek istemeye başladım ve onlar buna karşı gelincen sinirlendim. Ağladım, Ağladım... ama hiçbir işe yaramadı. Ya hayatın gerçekten depresif bir döneminde olmam gerek ya da her şeyi abartıyorum. Tek taraflı olaya bakıyorum yani, biraz da evreni dinlemek lazım.
÷ Açıkcası, pek bir korkum yok. Karanlıktan korktuğumu söylerim ama karanlıkta tek yaptığım şey onu anlamaya çalışmak olur. Yükseklikten korktuğumu söylerim ama şehrin en yüksek tepesinde ben en mutlusuyumdur. Ölmekte bir kurtuluştur. Sadece bir korkum var sanırım: İnsanlar... İnsanların yaptığı binalarda en yüksekte olmaktan, insanların vahşetle doldurduğu karanlıktan ve doğadan korkarım. Kendim gidip deneyimlemediğim sürece insanlıktan gelen her şeyden korkarım.
Bazı endişelerim var açıkcası: beğenilmemek, dışlanmak, özellikle kendime karşı, yalnız kalmak gibi... Ama bunlar korkum diyebileceğim kadar ağır duygular taşımıyorlar. Kısaca, kendimi tanıdığım sürece beşeri unsurların oluşturduğu yanıltmacalar ve hileler harici korkum yok.
=Beni yalnız kalmayı tercih eden biri olarak tanıyorlar. Aslında gerçekten birbirleriyle iyi anlaşan ve birbirlerine değer verdiği belli olan arkadaşlıklara bakıp üzülüyorum. Benim ne düşündüğümü anlayacak yaşıtlarımın çevremde bulunmaması çok üzücü. Bazen onlarla anlaşabilmek için saçma konuları hayatında barındıran biri rolüne giriyorum, kısaca onlarla anlaşabileceğim bir role bürünüyorum. Fakat ihtiyacım olmadığı durumlarda bu rolün asıl kişiliğimi zedelememesi için kendime kim olduğumu hatırlatıyorum. Benliğim bu durumdan etkilenmediği için bunu sıkıntı etmiyorum. Rehber hocam da aynısını söyledi. "Kendi kişiliğini tanıdığın sürece başkalarıyla anlaşmak için girilen minik roller seni etkilemez." Onun beni tanıdığı için bunu dediğini biliyorum. Başkasına bu sözü kolay kolay söylemez. Bence de söylememeli zaten. Ben onun ne dediğini anladığım için söylemesinde bir sorun görmüyorum. Aynı şekilde o da biliyor. Gerçekten düşüncelerimi dile getirmenin sıkıntılı olduğunu düşünüyorum. Benim kişiliğimi anlamak için hayatın en az benim kadar farkında olmalısınız. Rollere çok girmem ama beni sıradan görmeyen biri hep bir rolde olduğumu düşünebilir. Bazen aşırı salak davranışlarım oluyor, orası ayrı. Neyi nerede yapacağımı kestiremediğim oluyor. Bunu düzeltmek istiyorum, fazlaca. Ama onu düzelttiğim anda da insanların benim hakkımdaki "salak biri" düşüncesinin de silineceğini biliyorum. Silinmesine gerek yok. Böyle iyi.