Başkalarının bizi affetmesini isteriz ama aslında kendi arzuladığımızın gerçekleşmesini istediğimizden dolayı isteriz. Kendimizi affetmek zorluğundan kaçınmak için başkalarından af dileriz.
birçoğumuz sevdiğimiz insanların ve bizim için anlamlı olan şeylerin kıymetini öleceğimizi öğrendiğimiz ana dek bilemeyiz. o zaman hayatlarımızı ne kadar üstünkörü yaşadığımızı fark ederiz.
bir keresinde bir gözetmenim, psikoterapi uygulamayı fizik tedavi almaya benzetmişti: zor olabilir, acı verebilir ve durumunuz iyileşmeden önce daha da kötüleşebilir ama düzenli giderseniz ve oradayken sıkı çalışırsanız sorunu çözersiniz ve çok daha iyi hale gelirsiniz.
eğer hayatı zor beğenerek ve seçerek yaşıyorsanız, "kusursuzun da iyinin düşmanı olduğunun" farkına varmıyorsanız, kendinizi mutluluktan mahrum bırakırsınız.