ilayda
@ilaydaso
53 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Kitabı okuduktan sonra üzerinden belirli bir zamanın geçmesini bekledim çünkü yavaş yavaş okudum, yavaş yavaş hayatıma geçirmeye çalıştım ve anlatışım da tabii ki böyle olacaktı. Kitabı bir öneride görmüştüm ve kısaca şöyle açıklanmıştı "belki de herkes yüreğini terapide açamaz". Okuduktan ve sindirdikten sonra da anlıyorum ki yüreklerimize okuduğumuz kitaplar, tanıdığımız insanlar, seçtiğimiz hayatlar da pekala iyi geliyor. Bize hepsinin aynı şeyi buldurduğunu düşünüyorum, kendimizi. O anlarda kalışlarımızı, çıkmazlarda kalıp sakinleşmelerimizi, "sadece ben mi yaşıyorum"lardan kurtulmalarımızı buldum. Yargılarımıza, yaşadığımız acıların sonlanamaz oluşuna kuvvetle bağlanmalarımıza, "en büyük acı benim" itişip kakışmalarına da sıkça değinen bu kitabı çok sevdiğim bir başka kitap alıntısı ile özetleyebilirim: Hiçbir şey göründüğü, hatta yaşandığı gibi değil. Her şey hatırlandığı gibi.
Reklam
bazı ağrılar vardır ki, düşündükçe daha da ağrıtır. başınızın ağrısı bile meşguliyetleriniz varken daha fazladır, daha çekilmezdir. sevginin masumiyetini, ulaşılmazlığını anlatan bu kitabı en iyi anlatacak alıntısı şu olurdu: "fakat keşke futbol oynasaymışım; belki de bacağımı nüzhet'in aşkı kadar yormazdı."
bazen bahar, yazarın okuduğum ilk kitabıydı. son zamanlarda biraz sarmış olmamdan ve sevdiğim bir yazar da olmasından mütevellit kitaba başlarken biraz barış bıçakçı tadı arıyordum sanırım. kitabı okumak böyle bir beklenti içine girmenin yanlış olduğunu, her öykücünün de kendine özgü ve biricik satırları olduğunu gösterdi aslında. öyküler birbirinden bağımsız ve konu bakımından da çeşitliydi. günlük hayatta çok önem verdiğimiz kavramlar olan aile, sevgi, dostluk ilişkilerine hikaye hikaye özellikle değinilmişti. kah kendi hayatımdan satırlar okudum kah yabancısı olduğum duyguların neler hissettirebileceğinin farkına vardım. yazarın diğer kitaplarını da okuyacağım muhakkak^^
