İlhan Günay
@ilhng
2017 yılı sonunda emekli oldum ve öykü yazmaya başladım. "Bulutlara Yazılan Öyküler" ve "Yıldızlara Sıçramak" başlıklı iki kitabım var.
Reklam
Karantina günlüğüAlıntı
Sonra bir gün elinizdeki kitapta rastladığınız bir cümle ruhunuzdaki sisi dağıtır. Hep aynı yerde duran cam vazonun desenlerinde bir bülbülün gözünü fark edersiniz. Köşedeki dekoratif mankenin gözleri yeşildir. Büfenin üzerindeki Şahmeranın saçları solmuştur. Odada yalnız olmadığınızı görürsünüz. Bulutların aksi cam sehpada kayar gider, ismini bilmediğiniz bir kuş kanat çırpmadan geçer, karşıda bir kadın gözleriyle size gülümser...
Bayram Yeri
Kendimi çok kötü hissediyordum. Bir mucizeye ihtiyacım vardı. Böyle bitmemeliydi. "Tom Miks" Suzi'yi bulmalı, "Çelik Bilek" İngilizleri yenmeli, "Aslan Kral" evine dönmeliydi. "Kurtarmam lazım," diye inledim. Kelimeler bir hırıltıya dönüşüp yastığa aktı, yastık boydan boya islandı. Başım dönmeye başladı, gözlerim karardı. Ölmenin nasıl bir şey olduğunu bilmiyordum. Bilseydim, "Ölüyorum!" derdim. Her şey silinip giderken aniden çıkan bir esintiyle ürperdim. Anneme baktım, göremedim. Oda boştu. Rüzgâr girdaplar yapıyor, etrafta yapraklar uçuyordu. Önüme düşen saçlarımın arkasından bir gölge geçti, tam yanımda durdu; içimden "Süpermen!" dedim. Dünyayı kurtarmaya gelmişti.
Bilgiyi "keşfedilip" (Ing. to be discovered) bizi yeni sorularla tanıştıracak ve aslında bilmediklerimizi çoğaltacak değil de "edinilecek" (İng. to be acquired) ve dolayısıyla sonlu bir kümedeki eksiğimizi tamamlayarak tüketmeye ve sona ulaşmaya daha da yaklaştıracak bir şey gibi algılamakta ısrar ettiğimiz sürece, geri kalmamızın hem nedeni hem de sonucu olan bir şekilciliğin pençesinde kıvranmaktan bir türlü kurtulamayacağız.
